Συνεντεύξεις

Αύγουστος 2013

Πηγή: city-culture.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Υπάρχουν και δύο-τρία πραγματάκια που βγάζουν ανθρωπιά"

Σε συνεχή, σταθερά δυναμική και φωτεινή πορεία, γεμάτος καλή μουσική ενέργεια, δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην πρώτη μεγάλη προσωπική του συναυλία στο θέατρο Δάσους και μας μιλά για αυτή, καθώς και τον υπό έκδοση νέο του δίσκο, που ετοίμαζε με τον πολύ προσφάτως εκλιπόντα, Νίκο Μαμαγκάκη.
 
Θα δώσεις για πρώτη φορά προσωπική συναυλία σε ένα μεγάλο χώρο όπως το θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη….
 
Πρώτη φορά θα παίξουμε στο θέατρο Δάσους, ναι. Έχουμε κάνει έως τώρα στην Ελλάδα τρεις μεγάλες συναυλίες, πρέπει να κάνουμε και μια μεγάλη στη Θεσσαλονίκη, να μαζευτούμε και φαντάζομαι θα περάσουμε και πολύ καλά.
 
Έχεις την ίδια μπάντα, όπως και πέρσι;
 
Ναι, με τα ίδια παιδιά, έχουμε δημιουργήσει μια ολοένα και πιο δεμένη ομάδα. Πάμε πολύ καλά και έως τώρα στην περιοδεία μας, είναι πολύ συγκινητικό όλο αυτό που συμβαίνει. Μ’ αρέσει πολύ όλο αυτό που γίνεται, γίνεται με ένταση από τη μία, αλλά είναι η ένταση που είναι μέσα, δηλαδή, δεν γίνεται με βαβούρα, με χαλασμό που να χαλάει την ησυχία μας. Γίνεται με μία ωραία ένταση, όπου αυτή υπάρχει, γιατί υπάρχουν και στιγμές στο live, που, επίσης αυτό είναι που με κάνει να αισθάνομαι πανέμορφα, εκεί που θα χρειαστεί ένα μουσικό μέρος να υπάρχει ησυχία, παρ’ όλο που μπορεί πια να είναι τόσο πολύς ο κόσμος, θα υπάρξει ησυχία. Αυτό για μένα είναι επικοινωνία, σημαίνει ότι κατά κάποιο τρόπο επικοινωνούμε, γίνεται μια ένωση εκείνη τη στιγμή, άρα και πετυχαίνει η όλη φάση, όχι η συνταγή.
 
Πώς αισθάνεσαι που πας «αντίστροφα» με την εποχή, δηλαδή, τώρα που όλα «μικραίνουν» εσύ αναπτύσσεσαι γοργά;
 
Δεν πάω μόνος μου, ο κόσμος με πάει… Δεν είναι ένα όχημα που κρατάω εγώ το τιμόνι. Εγώ κρατάω το τιμόνι τις ώρες που βρισκόμαστε, που προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα με τον κόσμο. Κατά τα άλλα η επιλογή, η συνείδηση του κόσμου είναι που το κάνει αυτό. Το κτίσιμο έγινε σιγά-σιγά με τα χρόνια…
 
xaroulisΣε φοβίζει κάτι με όλο αυτό που σου συμβαίνει;
 
Δεν με φοβίζει… Σαφώς αισθάνομαι όσο περνάει ο καιρός μια ευθύνη, αρκετή κιόλας, γιατί πλέον έρχονται παιδάκια που δεν έχουν πάει καν δημοτικό, μικρούλια έως και μεγάλοι, ηλικιωμένοι άνθρωποι, αλλά αυτό που ξεχωρίζω στη Μουσική και στην Τέχνη, είναι ότι λειτουργεί χωρίς συνείδηση. Δηλαδή, ο άλλος έρχεται και τραγουδάει κι ενώνει τη φωνή του και τον παλμό της κάθε βραδιάς μαζί με άλλο κόσμο, με μπόλικο κόσμο. Όλο αυτό το κάνει η Τέχνη, εμείς είμαστε τα όργανα, οι αγωγοί, οι σωλήνες που περνάει όλο αυτό.
 
Ο δίσκος που ετοίμαζες με το Νίκο Μαμαγκάκη, θα εκδοθεί χωρίς εκείνον -ως φυσική παρουσία, τουλάχιστον….
 
Ήταν ένα γεγονός που με λύπησε πάρα πολύ ως άνθρωπο ο χαμός του Νίκου Μαμαγκάκη. Ο δίσκος πράγματι είναι έτοιμος, μένουν οι μίξεις, δυστυχώς δεν προλάβαμε να τον βγάλουμε μαζί… Γνωριζόμαστε από το 2003, από τότε μπαινοβγαίνω στο στούντιο του… Κάναμε πολύ όμορφη παρέα, μοιραζόμασταν σκέψεις και ήταν από τους πολύ ζωντανούς ανθρώπους μου. Δύο χρόνια ετοιμάζουμε αυτόν τον δίσκο, έχει πέσει πολύ δουλειά. Ο Νίκος ήταν το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου έως σήμερα, και όχι μόνο στη μουσική -αυτό είναι το ένα, μάθημα γενικά ζωής, με την έννοια της ζωής, δηλαδή, ότι προσπαθώ να το κάνω να αξίζει για να ζω. Είναι κρίμα που φεύγουνε τόσο δημιουργικές ψυχές, δηλαδή ο άνθρωπος αυτός ήταν ένα θηρίο κλεισμένο σε ένα σώμα που μεγάλωνε βιολογικά. Η ψυχή του είχε να κάνει και δείξει αμέτρητα. Το έζησα… Γι’ αυτό ως παρακαταθήκη τουλάχιστον θα βγει και ο δίσκος και θα βγει με αξιοπρέπεια.
 
Η εποχή ζητάει δημιουργούς που να τα κάνουν όλα μόνοι τους… Θα ήθελες να είσαι περισσότερο τραγουδοποιός απ’ ότι ερμηνευτής;
 
Γίνεται και αυτό σιγά-σιγά… Έρχεται μόνο του, δεν το πιέζω καθόλου, απλά τα τελευταία δύο χρόνια έκανα παράλληλα με τον δίσκο με το Νίκο Μαμαγκάκη και το δίσκο με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου.
 
Μέσα απ’ τα μάτια σου, πώς βλέπεις να εξελίσσονται γενικά τα πράγματα;
 
Τα ίδια θα πω που έλεγα και πέρσι, τα ίδια θα πω που έλεγα και πρόπερσι, τα ίδια και πιο παλιά… Υπάρχουν πολλοί που λένε τα χειρότερα, καθένας καλύπτει την δική του πλευρά και είναι αξιοσέβαστη, τι θέλει να φωτίσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλες πλευρές. Στον χώρο υπάρχει και το καλό και το κακό. Έχω μάθει στη ζωή μου, έτσι μεγάλωσα, έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, να φωτίζω το καλό. Αλλά χρειάζεται και κάποιοι να φωτίζουν το κακό. Υπάρχουν άνθρωποι που καταγγέλουν, μέσα είμαι κι εκεί, αλλά εμένα δικός μου ρόλος είναι να πω: «ναι, υπάρχει αυτό, αλλά υπάρχουν και άλλα δύο-τρία πραγματάκια που βγάζουν ανθρωπιά». Ας στηριχθούμε με αυτό ως καρπό και ας μεγαλώσουμε από τώρα και μετά τα φυτά και τα δέντρα μας, οι γενιές μας, δηλαδή. Αυτή είναι μια διαδικασία που γίνεται σε μένα σιωπηλά, ατομικά και ομαδικά σε μικρή κλίμακα. Δεν σημαίνει ότι δεν συνερίζομαι και δεν συμφωνώ και με τον άλλο που θα φωνάξει. Ευτυχώς όμως που υπάρχει και αυτός, χρειαζόμαστε όλοι και στο δρόμο και σε οτιδήποτε είναι να πάρουμε στα χέρια μας. Χρειάζεται όμως και η άποψη του αείμνηστου Χρόνη Μίσσιου, που με καλύπτει έως σήμερα, που έλεγε ότι: «…επανάσταση είναι η αγάπη, η αισθητική, η παιδεία, ο έρωτας…». Κάποια στιγμή μπορεί να αλλάξω… Το ένα χέρι πρέπει να τραβάει και το άλλο να ανοίγει το δρόμο. Ζούμε σε μπερδεμένη εποχή και κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον. Ενώ είμαστε σε μαύρο χάλι για κάποιο λόγο ακόμα κρατιέται όλο αυτό… Πού θα πάει όμως και πόσο κανείς δεν ξέρει.. Κάποιοι άλλοι που γνωρίζουν καλύτερα και από ψυχολογία των μαζών ξέρουν τι θα γίνει.. τι αντιδράσεις μπορεί να έχει η μάζα και ο κόσμος. Όπως δική μου δουλειά είναι να μαθαίνω τραγούδια, υπάρχει και αυτό.
 
-------------------------------------------------


Απρίλιος 2013

Πηγή: SotiraNews.com
Συντάκτης: Μαρίνος Παυλικκάς

 
Γιάννης Χαρούλης: "Μακάρι μέσα σε αυτή τη δυσκολία που ανοίγει για τον κόσμο τον πολύ, να αντιληφθούμε ότι όλος ο κόσμος χρειάζεται μία αλληλεγγύη και μια βοήθεια ο ένας από τον άλλο"
 
Λιγότερα από δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο όμως, παρ' όλα αυτά διατηρεί την ταυτότητά του και παραμένει προσγειωμένος και σε χαμηλούς τόνους. Η επίσκεψή του στην Κύπρο, μας οδήγησε να τον συναντήσουμε. Μας υποδέχτηκε με τα υπόλοιπα μέλη της ορχήστρας του και η συνέντευξη μετατράπηκε σε μία ευχάριστη γνωριμία και περισσότερο σε μία συζήτηση περί ανέμων και υδάτων για την Κρήτη, την Κύπρο, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Μιχάλη Τερλικκά. Με το λαούτο του στην αγκαλιά μας ταξίδεψε έπειτα νοητικά στο σπίτι του, το Λασίθι, στην Κρήτη στην Κύπρο, σε δύση και ανατολή.
 

 Πόσες φορές έχεις έρθει στην Κύπρο;
 
Ουσιαστικά κλείνουμε ένα χρόνο από τότε που ξεκινήσαμε τις περιοδείες στην Κύπρο και τώρα είναι η τρίτη φορά που ερχόμαστε.
 
Πώς σου φαίνεται; Τί ομοιότητες βλέπεις να έχει με την Κρήτη;
 
Αυτό που με ρώτησες το συζητούσαμε σήμερα με τα παιδιά. Ότι δηλαδή προχωράς στο δρόμο και χαιρετούμε και μιλάμε με τον κόσμο λες και είμαστε ένα μεγάλο χωριό και με γνωστούς ανθρώπους.
 
Είναι και η ιδιομορφία της γλώσσας. Κρήτη και Κύπρος έχουν μία ιδιαίτερη διάλεκτο.
 
Το έχουμε προσέξει και αυτό. Έχουμε και πολλές λέξεις, επίσης, που είναι κοινές και είναι πολλές.
 
Πώς είναι τα πράγματα αυτό τον καιρό για σένα Γιάννη. Έχεις συναντήσει δυσκολίες;
 
Κοίτα, οι δυσκολίες, που πραγματικές δυσκολίες για εμένα είναι τα θέματα υγείας και μόνο, δεν υπάρχουνε. Γιατί βλέπεις οικογένειες που πραγματικά όπως λέμε "δεν έχουν στον ήλιο μοίρα". Γι' αυτές τις καταστάσεις τί να πούμε; Μπορούμε να πούμε μόνο πως μακάρι μέσα σε αυτή τη δυσκολία που ανοίγει για τον κόσμο τον πολύ, να αντιληφθούμε ότι όλος ο κόσμος χρειάζεται μία αλληλεγγύη και μια βοήθεια ο ένας από τον άλλο. Τώρα, όσον αφορά εμάς, μουσικοί είμαστε, γυρίζουμε και τραγουδάμε. Αυτό έχει πολλή τύχη μέσα του, είμαστε πολύ τυχεροί.
 
Τί έχει αλλάξει όμως; Τί βλέπεις τώρα που δεν το έβλεπες πριν πέντε χρόνια;
 
Κοίτα, επειδή τώρα είναι στα σπάργανα ακόμα η αλλαγή, δηλαδή ό,τι νοοτροπία είναι να αλλάξει θα αλλάξει. Γιατί αλλιώς είναι να αλλάξεις εξ ανάγκης και αλλιώς είναι να αλλάζεις κατ' επιλογήν, και να πεις ότι δε μου αρέσει αυτό και θέλω να υποστηρίξω αυτό. Είναι λογικό παρ' όλα αυτά και νομίζω θα κλονίσει και την πίστη των ανθρώπων αυτό το πράγμα, αλλά θα ανοίξει τα μάτια πιο πολύ. Νομίζω πως θα υπάρξουν και καλά πράγματα ως προς τη δημιουργία και αν μιλάμε και για την τέχνη, πιστεύω σε καλό θα βγει.
 
Έχει επιστρέψει ο κόσμος πιστεύω γύρω στην ποιοτικότερη κουλτούρα.
 
Επιστρέφει στις πρώτες ανθρώπινες ανάγκες γι' αυτό.
 
Πώς βλέπεις το μέλλον; Βλέπεις να αλλάζεις λίγο πορεία ή θα παραμείνεις πιστός και αυθεντικός όπως ξεκίνησες;
 
Πραγματικά αυτό το τοπίο είναι θάλασσα και εμείς είμαστε καραβάκια. Μπορούμε, ίσως ως πλήρωμα να κάνουμε μεταξύ μας αυτό που πρέπει, αυτό που εμείς αισθανόμαστε όμορφο, αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα δεν τα κανονίζουμε εμείς.
 
Ψηφίζεις;
 
Φυσικά ψηφίζω. Όμως προτιμώ να είμαι λίγο ρεαλιστής. Και ρεαλιστής σημαίνει να προσπαθώ να κάνω αυτό που μπορώ με τα χέρια μου ας πούμε και με τους κοντινούς μου ανθρώπους. Αυτό είναι ο ρεαλισμός για εμένα. Τώρα το να σκεφτώ για το πως μπορεί να αλλάξει μια πόλη είναι δύσκολο, ένα χωριό όμως δεν είναι δύσκολο.
 
Ένα τραγούδι που θα διάλεγες για την Κύπρο;
 
Δεν είναι ένα, είναι πολλά. Είναι πολλές οι ιστορίες που έχω ακούσει ειδικά από όταν ήρθα εδώ. Κι όχι μόνο ιστορίες αλλά και μόνο να τα βλέπεις τα πράγματα είναι ιστορίες, μιλάνε δηλαδή από μόνα τους. Ένα ειδικά αφιερωμένο δεν έχω να σου πω την αλήθεια. Απλά συνδυάζω με εικόνες και στιγμές με ανθρώπους που έχω γνωρίσει, έχω ακούσει ιστορίες και αντίστοιχα αφιερώνω τραγούδια.
 
Ποιον από τους κύπριους μουσικούς ξεχωρίζεις περισσότερο;
 
Τον Αλκίνοο Ιωαννίδη σίγουρα. Προχθές όμως άκουσα σε ένα σπίτι τον Μιχάλη Τερλικκά να τραγουδάει παραδοσιακά κυπριακά και μου έκανε εντύπωση γιατί έχει μια ωραία στεντόρεια φωνή.
 
Σε ευχαριστούμε πολύ Γιάννη για την υπέροχη κουβέντα.
 
Εγώ σε ευχαριστώ.
 
-------------------------------------------------


Απρίλιος 2013

Πηγή: City Free Press


Γιάννης Χαρούλης: "Όλα είναι δανεικά, δε μας ανήκει τίποτα"
 
 
Όταν ποντάρεις στο μοίρασμα και την επικοινωνία με τους ανθρώπους, λέει ο Γιάννης Χαρούλης, μόνο κέρδος θα έχεις. Αλλά και όταν ταρακουνάς αυτό που έχει παγιώσει μέσα σου.

Είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει σε live τα τελευταία χρόνια. Εξ ου και ήθελα διακαώς να τον γνωρίσω, να κάνω μια κουβέντα μαζί του. Δεν το λες συνέντευξη. Κουβέντα ήταν, σε φιλικό επίπεδο, έστω κι αν μόλις είχαμε γνωριστεί. Με το που αποτυπώνεται, όμως, στο χαρτί αυτή η κουβέντα, συνειδητοποιείς πως, διαβάζοντάς την κάποιος, ενδεχομένως να βρει την αλήθεια στα λόγια του Χαρούλη. Αυτήν που έχει και ο ίδιος. Αυτή με την οποία πορεύεται. Προσωπικά πιστεύω πως πρόκειται για την πιο αξιοπρόσεκτη περίπτωση στο ελληνικό τραγούδι σήμερα. Πιστεύω ακράδαντα πως είναι ένας από τους ανθρώπους που μπορούν άνετα να διαμορφώσουν τον πολιτισμό του τόπου μας και του το είπα. Χαμήλωσε το βλέμμα. Το μόνο που έκανε ήταν να μοιραστεί κι αυτός κάτι μαζί μου. Κάποιους δικούς του στίχους που είχε στο κινητό και που ενδεχομένως στο μέλλον θα γίνουν τραγούδια. Λέει ο ένας: «Ξέρω να μιλώ, μα μ’ εσένα δεν έχω ανάσα, καθώς έκαψες τα μέσα μου μαζί και το οξυγόνο. Κι όπως σε κοιτώ, σαν να μην το χρειάζομαι, σαν να ’χω βράχια και σε ρουφώ σαν θάλασσα. Γι’ αυτό η αλμύρα βγαίνει στα μάτια μου».
 
Γιάννη, ποιο είναι το κυρίαρχο αίσθημά σου πάνω στη σκηνή;
Ένα κομμάτι αληθινής ζωής είναι και το live. Το όμορφο είναι πως ό,τι συναισθήματα κι αν έχουμε εκείνη την ώρα, επειδή τα βιώνουμε, λογικά εξωτερικεύονται κιόλας, μέσω των τραγουδιών, μέσω των κινήσεων, μέσω της ίδιας της στιγμής.

Έχεις μετρήσει ποτέ, ποιο από τα τραγούδια σου σού προκαλεί την πιο μεγάλη συναισθηματική φόρτιση και ποιο τη μεγαλύτερη ευφορία;

Μου ’χει τύχει να πω ένα τραγούδι που το ’χω πει άλλες πέντε χιλιάδες φορές, αλλά να είναι τέτοια η στιγμή και να δακρύσω (εσωτερικά πιο πολύ). Και αυτό είναι κάτι μαγικό, που περισσότερο είναι μες στις ψυχές μας και δεν ξέρουμε πώς γίνεται.

Σε σχέση με το λαούτο, τι σε γοητεύει πιο πολύ;

Έτσι όπως το έχω κάνει το καημένο, έχει παίξει από Pink Floyd μέχρι flamenco. Δεν πιστεύω ότι τα όργανα έχουν περιορισμούς. Φτάνει να τα σέβεσαι και να έχεις σε μια πλευρά του μυαλού σου ότι έγιναν δοχεία έτσι ώστε να βγουν μελωδίες. Ή μάλλον, αλήθειες του παρελθόντος και ιστορίες των προγόνων μας. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένας ήχος δεν θα ταιριάξει κάπου. Απλώς θέλει την κατάλληλη στιγμή, την κατάλληλη ενορχήστρωση και τον κατάλληλο σεβασμό. Μπορείς, για παράδειγμα, να βάλεις μια άρπα σε μια metal μπάντα, αλλά πρέπει να σεβαστείς το όργανο. Δεν μπορείς να τη βάλεις να μην ακούγεται, να ’ναι κάτι εντελώς εκτός από τη φύση της. Εγώ βλέπω τη μουσική ως ένα διάλογο. Υπάρχουν κάποιοι συνομιλητές οι οποίοι όντως από τη φύση τους ή από τη γνώση τους είναι δυνατοί. Υπάρχουν κι άλλοι που δεν μιλούν πολύ. Όταν όμως υπάρχει η ευγένεια και κάποιος έχει να πει κάτι πολύ λίγο, το οποίο θα σεβαστεί ο άλλος, σαφώς θα χωρέσει κι αυτός στην παρέα.
 
Γιατί επέλεξες ως μέσο έκφρασης το λαούτο;

Από την πρώτη στιγμή που έπιασα λαούτο στα χέρια μου, κάτι έγινε. Δεν ξέρω, ίσως να είναι οι ηχητικές του συχνότητες. Μέχρι και τώρα δηλαδή που αρχίζω να εκπληρώνω ένα από τα όνειρά μου, που είναι να μαζέψω όσο περισσότερα όργανα μπορώ, το λαούτο είναι αυτό που μόλις το πιάσω γίνεται ένα με το σώμα μου.

Παίζεις κι άλλα όργανα;

Πνευστά, πιάνο, τσέλο, κιθάρες, λύρες, λαούτα πειραγμένα χωρίς μπερντέδες…

Με ποια κριτήρια φτιάχνεται η σύσταση της μπάντας σου;

Επιλέγοντας ένα μουσικό, του λέω πως αυτό που πρέπει να κρατήσουμε πάνω απ’ όλα, αν ποτέ τελειώσουμε τη συνεργασία, είναι να πίνουμε ένα κρασί, να κουβεντιάζουμε ανθρώπινα και να κρατήσουμε μια επαφή. Τα υπόλοιπα έρχονται. Το φάλτσο φτιάχνει. Αυτό είναι το κριτήριο, τίποτα άλλο.

Εσύ επιλέγεις τους μουσικούς σου; Ξέρουμε ότι ο Πάνος Τόλιος, για παράδειγμα, ήταν στα Ξύλινα Σπαθιά.
 
Ναι. Όλοι ήταν σε γνωστές μπάντες και συνεργάστηκαν με μεγάλα ονόματα κατά καιρούς, εκτός από τον Κωσταντή (Πιστιόλη) που είναι ο μικρός της παρέας. Εκείνο τον ανακάλυψα στο χωριό του στην Ήπειρο. Είχα πάει για συναυλία και μου είπαν εκεί ότι παίζει πνευστά. Τότε έπαιζε μόνο κλαρίνο και νέυ. Έχει πολλή όρεξη! Όπως και όλα τα παιδιά. Θέλουμε όλοι να αλλάξουμε απ’ αυτό που έχουμε ήδη καθιερώσει μέσα μας. Ο Μιχάλης (Πορφύρης) ο τσελίστας, έχει παίξει από κλασικά σύνολα μέχρι δίπλα σε άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, το ίδιο και ο Παύλος (Συνοδινός), τον οποίο άκουσα για πρώτη φορά όταν έπαιζε με τη Νατάσσα Μποφίλιου και τον Απόστολο Ρίζο, δύο ακόμα καταπληκτικές μορφές της γενιάς μου. Έτσι φτιάχτηκε η κιβωτός μας!

Πώς θα αντιδράσεις αν βρεθείς απέναντι σε μισοάδεια μαγαζιά και στάδια;

Πριν από δύο χρόνια παίξαμε σε ένα νησί, στην Ίω. Νταλίκες, μηχανήματα, 20 άτομα προσωπικό, το στήνεις, περιμένεις και έρχονται 80 άτομα… από τα οποία δεν ξέρω καν αν ήταν όλοι με εισιτήρια. Για κάποιο λόγο, ήταν μια από τις πιο ωραίες συναυλίες. Δεν είδα ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάτι διαφορετικό επειδή ήταν λίγος ο κόσμος. Απλώς κάποια στιγμή πήγα μπροστά και έπαιξα σκέτα γιατί ακουγόμασταν. Αυτό ήταν το διαφορετικό.

Πιστεύεις ότι η κρίση είναι κάτι που προέκυψε τώρα; Ο Μάλαμας σε μια συνέντευξή του αναρωτιόταν αν ευημερεί μια κοινωνία επειδή έχει ο καθένας ένα πεντοχίλιαρο το μήνα στην τσέπη του και ξοδεύει ασύστολα σε πράγματα που δεν έχουν καμία σημασία για την ίδιά του την ύπαρξη.

Για μένα, μια απλή λέξη είναι. Για να το εξηγήσω θα χρησιμοποιήσω μια πιο μικρή κλίμακα, π.χ. στις συναυλίες μου, κρίση για μένα δεν είναι το να μην έρθει πολύς κόσμος. Κρίση είναι να μην επικοινωνήσουμε και να μη γίνουμε όλοι ένα. «Άμα δεν λιώσουμε μαζί πώς θες να γίνουμ’ ένα;», που λέει και ο Σωκράτης. Αυτό είναι η κρίση και αυτό είναι που με στενοχωρούσε ανέκαθεν. Πόσο δε, όταν είμαι και στη γενιά που πρόλαβα λίγο τα σπίτια ανοικτά στο χωριό. Κι όταν λέω ανοικτά, ανοικτά. Οι άνθρωποι να φεύγουν στα χωράφια και να ’ναι ανοικτό το σπίτι. Εμείς, πιτσιρικάδες, να ανοίγουμε την πόρτα, να μπαίνουμε για να πιούμε νερό και να φεύγουμε, από οποιοδήποτε σπίτι. Ξαφνικά, εκεί όπου οι γιαγιάδες μαζεύονταν για να σπάσουν αμύγδαλα και να συζητήσουν για το οτιδήποτε αφορούσε το χωριό, καλό ή κακό, άρχισαν να συζητούν για τα σίριαλ. Ίσως να υπάρχουν ακόμα παππούδες που λένε «τον κερατά, το σκότωσε το κορίτσι» και να νιώθουν και μίσος. Σε όλη αυτή την αλλαγή, δεν κρατήσαμε κανένα μέτρο. Με το που μας δόθηκε, θέλαμε να το φάμε όλο. Υπάρχει μια εντύπωση ότι ο καθένας μπορεί να τα ’χει όλα και σε μεγάλες ποσότητες.

Ποιες είναι οι μουσικές αναφορές σου;

Αρχικά, μόνο τα παραδοσιακά Κρητικά. Από τα ριζίτικα των Χανιών, μέχρι τις στειακές κοντυλιές. Αυτά που έπαιζα στα πανηγύρια. Μετά, στην εφηβεία, συνάντησα εκεί στα 17-18 και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, μέσω μιας κασέτας, την ίδια εποχή και τον Άσιμο και τις Τρύπες, ενώ αργότερα, αφού ανέβηκα στην Αθήνα, ανακάλυψα και τον Χατζιδάκι! Η συνεργασία, ας πούμε, που έκανα με τον Θανάση, είναι για μένα ένα όνειρο που εκπληρώθηκε. Όπως και η συνεργασία με τον Ξαρχάκο, αλλά και η τωρινή με τον Νίκο Μαμαγκάκη ο οποίος είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για τον πολιτισμό.

Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη συνεργασία με τον Θανάση;
 
Όταν συναντηθήκαμε κάποτε μετά από μια συναυλία του, του είπα ότι ακούγοντας την κασέτα του έπαθα πλάκα με όλα τα τραγούδια και πως αυτό που μου είχε κολλήσει περισσότερο ήταν το «Μάσκα δεν έχω να γυρνώ». Αν σ’ αρέσει, μου λέει, πάρ’ το και βάλτο σε κάνα δίσκο σου. Αυτό που μου έκανε εντύπωση μαζί του είναι πως όταν το ετοιμάσαμε και τον πήρα τηλέφωνο ζητώντας του να το στείλω για να μου πει αν του αρέσει, μου λέει «εγώ το τραγούδι το έγραψα, τώρα άμα δεν το πεις εσύ καλά, εσύ θα γίνεις ρεζίλι». Καθαρότητα ανθρώπου που σπανίζει. Αφού κάναμε στον «Χειμωνανθό» αυτή τη συνεργασία και αφού είχαμε ξεκινήσει να ψιλοκάνουμε παρέα, με κάλεσε μια φορά στο σπίτι του στη Λάρισα και μου είπε να ακούσω κάποια τραγούδια. Μου είχε δώσει 20-25 τραγούδια για να επιλέξω…

Οπότε, ενδεχομένως να υπάρχει υλικό και για έναν ακόμα δίσκο;

Το ότι ο Θανάσης έχει πολλά τραγούδια και ωραία, αυτό είναι αλήθεια.

Γιατί δώσατε αυτό το όνομα στο δίσκο; Η μαγγανεία δεν είναι είδος μαγείας;

Έχει να κάνει και με το ότι τα πιο πολλά τραγούδια είναι ιστορίες οι οποίες δένονται μεταξύ τους με μαγικό τρόπο. «Η πέρδικα», «Ο ακίνητος», «Το σκουλαρίκι», «Ο Ραμόν».

Το καλύτερο σχόλιο που έχεις λάβει;

Το πιο μεγάλο άγχος μου δεν ήταν να αρέσει στον κόσμο, αλλά στον Θανάση.

Εκφράστηκε;
 

Ναι, βέβαια. Δεν είναι άνθρωπος που κάνει εκπτώσεις. Σε κάτι που δεν του αρέσει, θα το πει. Δεν θα σου επιβληθεί, θα σου πει όμως όταν κάτι δεν του αρέσει.

Θα επιχειρούσες να κάνεις ένα δίσκο με δικές σου συνθέσεις;

Θα το κάνω κάποια στιγμή. Μαζεύω τραγούδια… Προς το παρόν δουλεύω το δίσκο με τον Νίκο Μαμαγκάκη. Ένα δύσκολο έργο το οποίο μελετώ εδώ και δύο χρόνια. Ο δίσκος αυτός θα βγει μέσα στη χρονιά.

Διαφοροποιείται από ό,τι έχεις κάνει ως τώρα;

Τελείως. Έχει αυτό το στυλ του Μαμαγκάκη ο οποίος έχει από μόνος του μια παράδοση. Οι στίχοι είναι από κάποιους Κρητικούς ποιητές που τους έχω για τέρατα της ποίησης, όπως ο Κώστας ο Φραγκούλης, ένας άνθρωπος που δεν είναι ευρύτερα γνωστός, αλλά είμαι σίγουρος πως θα γίνει. Όπως λέει και ο Μαμαγκάκης, «Εμένα η δουλειά μου δεν είναι να διαφημίζω το έργο μου, αυτό ας το κάνουν άλλοι όταν θα έρθει η ώρα και αν και όποτε. Εμένα η δουλειά μου είναι να δημιουργώ».

Η σχέση σου με το στίχο;

Γράφω. Δεν γράφω πάρα πολύ με ρίμα, αλλά συνέχεια όλο και κάτι γράφω. Για κάποιο λόγο μου έβγαινε πάρα πολύ να γράψω όταν οδηγούσα, μάλλον επειδή χαλάρωνα. Είχα πολλά στο κινητό αλλά δυστυχώς τα έσβησα όλα κατά λάθος.

Στενοχωρήθηκες;

Πάρα πολύ. Όχι πως ήταν τραγούδια που θα βγάλω, αλλά ήταν κομμάτια και πράγματα που θα ήθελα να τα έχω, γιατί θα μου θύμιζαν πράγματα που ένιωσα τη δεδομένη στιγμή που τα έγραφα.

Τι επιδιώκεις να κερδίσεις από κάθε σου συνεργασία;

Πρέπει να καταφέρνουμε να ταρακουνούμε αυτό που έχει παγιώσει μέσα μας. Να πηγαίνει πίσω, μπρος, λάθος, σωστά, στραβά, δεν ξέρω… αλλά να πηγαίνει κάπου. Σαφώς, με όχημα πάντα την επικοινωνία.

Ποιοι είναι οι σπουδαιότεροι άνθρωποι με τους οποίους έχεις συναναστραφεί;

Πολλοί. Και όλοι ήταν σχολεία. Φτάνει να σκεφτώ πώς ήμουν πριν τους συναντήσω και πώς έγινα. Και ο Θανάσης και ο Ξαρχάκος, και ο Μίλτος και η Μελίνα η Κανά και ο Τσιαμούλης, ο Μάνος ο Ξυδούς που του χρωστώ τον «Χειμωνανθό» και φυσικά, ο Χρήστος ο Θηβαίος, είναι κομμάτια που τα θυμάμαι ξανά και ξανά. Θυμάμαι ας πούμε τον Ξυδούς, έναν άνθρωπο που είχε γευτεί όλη αυτή την επιτυχία με τους Πυξ Λαξ και παρ’ όλα αυτά έλεγε «το κεφάλι χαμηλά».

Βρήκα πολύ συγκινητικό που παρομοίασες τον Θανάση με έναν άνθρωπο που θα κάνει τη δουλειά του το πρωί, θα πλύνει τα χέρια του και θα καθίσει να φάει στο τραπέζι με καθαρή ψυχή και βλέμμα.

Φαντάζομαι πως και ο Θανάσης έχει περάσει ζόρικα. Κι αυτό το ζόρι είναι νομίζω που σε κάνει να σέβεσαι τα απλά πράγματα. Μέσω αυτής της λειτουργίας είναι που αυτοκαθαρίζεται η ψυχή και που καθαρίζει τελικά και το βλέμμα σου. Το να μην έχεις και να εξακολουθείς να μη θες, όπως επίσης και να σέβεσαι αυτά που έχεις. Δεν είναι εύκολο αλλά όταν συμβαίνει, τότε είναι που ηρεμεί η ψυχή.

Υπάρχουν σοφοί-πνευματικοί άνθρωποι στις μέρες μας και αν ναι, πού βρίσκονται;
 
Σίγουρα ένας από τους τελευταίους έφυγε φέτος και είναι ο Χρόνης ο Μίσσιος. Είναι ο άνθρωπος που στη φετινή περιοδεία τού αφιερώσαμε τους «Αγίους», ένα τραγούδι του Θανάση σε μουσική Μανώλη Πάππου, το οποίο θεωρώ μεγάλη στιγμή για τη δική μου την πορεία. Ένα τραγούδι που μιλά για κάποιους Αγίους που έπεσαν στη φωτιά για να ’χει τ’ όνειρο φωτιά για να κουρνιάζει. Το σύστημα για κάποιο λόγο φοβάται και δεν μας τους μολογά. Τον Μίσσιο τον είχα ακούσει σε μια συνέντευξή του να μιλά και να λέει πως στα 17 του τον έβαλαν σε ένα τζιπ και τον έπαιρναν σε εκτελεστικό απόσπασμα. Από το παραθυράκι έβλεπε τον κόσμο στη Θεσσαλονίκη, στην κανονική του ροή, με τα ψώνια και τις τσάντες. Και τότε του λέει ο φρουρός που ήταν μαζί του. «Βλέπεις ρε μαλάκα. Εσύ 17 χρονών πας στο απόσπασμα, αυτοί πίνουν τα καφεδάκια τους, κάνουν τα ψώνια τους και δεν θα σε μάθουν ποτέ. Γιατί πας να σκοτωθείς γι’ αυτούς;». «Έπρεπε να περάσω πολλά και να διαβάσω πολλά για να καταλάβω πόσο μοναχικός και πόσο μοναδικός είναι ο δρόμος του επαναστάτη», λέει ο ίδιος. Όλοι οφείλουμε στους εαυτούς μας να τους ψάξουμε αυτούς τους ανθρώπους.

Ίσως κάποιοι τους θεωρούν τρελούς ή επικίνδυνους.

Παλιά τους θεωρούσαν τρελούς, σε μια άλλη εποχή τους έκαιγαν, τους παλουκώναμε. Απλώς τώρα δεν τους καίνε.

Προσωπικά πιστεύω πως κι εσύ είσαι ένας από τους ανθρώπους που μπορούν να διαμορφώσουν τον πολιτισμό του τόπου μας.

Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει και προκύπτει. Δεν έχει να κάνει ούτε με όνειρα ούτε με στόχους, αλλά μόνο με πράξεις. Με παρελθόν. Δεν έχει να κάνει με μέλλον. Το μέλλον είναι άγραφο.

Ποιοι άλλοι ομότεχνοί σου έχουν αυτή τη δίψα, τη γνώση και το μεράκι για να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση;

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που βοηθούν απ’ το δικό τους μετερίζι και με τη δική τους στάση.

Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Αλκίνοος;

Τον αγαπώ πάρα πολύ τον Αλκίνοο. Είναι ένας άνθρωπος που έχει κρατήσει μόνο την ομορφιά μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια. Κι αυτό θέλει προσπάθεια. Δεν έχουμε φίλτρα, όπως οι μηχανές, για να τ’ αλλάζουμε. Είναι κάποια πράγματα μέσα μας από τα οποία επιλέγουμε τι θα κρατήσουμε για να τα προσφέρουμε και στους επόμενους. Ευτυχώς ως άνθρωποι έχουμε και το ένστικτο. Μακάρι ο κόσμος κάποια στιγμή να αφεθεί πιο πολύ στο ένστικτό του και όχι στο τι λέει ο άλλος, τι ακούει, τι διαβάζει. Ο Αλκίνοος ήταν ένας από τους ανθρώπους που πρωτοάκουσα φεύγοντας από την Κρήτη το 2002. Ελπίζω, κάτι να κάνουμε τα δυο μας τα λαούτα κάποια στιγμή. Όχι ότι απαραίτητα θα μας συνδέσει μόνο αυτό, αλλά είναι μια βάση για τον καθένα μας. Θα ’θελα, επίσης, κάποια στιγμή να ’λεγα κι εγώ κάποιο κυπριακό τραγούδι.

Τι κρατάς ως το πολυτιμότερο φυλακτό από τη ζωή στο χωριό;

Ένα είναι η εικόνα που σου περιέγραψα πριν, με τα ανοικτά σπίτια, και το άλλο είναι η επαφή με τη φύση, αφού το DNA μας είναι φτιαγμένο από τα υλικά της. Κάποιοι νιώθουν ντροπή να μιλούν με ‘λ’ και με ‘ν’. Ή να πάνε σε ένα πανηγύρι και να αρχίσουν να χορεύουν παραδοσιακά. Εγώ ήμουν βοσκός, το συνεχίζω ακόμα και σήμερα και πραγματικά είναι από τα πράγματα που έχω να υπερηφανευτώ σχεδόν πιο πολύ απ’ όλα. Δεν μπορείς να αφήνεις το πίσω. Αυτό που σε γέννησε. Αλλιώς τι θα γεννήσεις εσύ; Θα γεννήσεις κάτι μετέωρο, αν κι εσύ είσαι μετέωρος. Δεν μπορούμε να σκεπάζουμε τα ήθη και τα έθιμά μας. Είναι σαν μια πολυεθνική που πάει και ρίχνει μπετόν και κτίζει κατάστημα πάνω από τον τάφο του παππού και της γιαγιάς μας.

Είναι στιγμές που έχεις απογοητευτεί στη μέχρι τώρα πορεία σου;

Πολλές φορές. Κυρίως όταν πρωτοανέβηκα στην Αθήνα και πρωτοαντίκρισα την αποξένωση των ανθρώπων. Παλιά έβλεπα κάποιον στο δρόμο και γινόμουν άνω-κάτω για μέρες. Ενίοτε όμως απογοητεύομαι και από τον ίδιο μου τον εαυτό, όταν συνειδητοποιώ ότι χάνω το σεβασμό ως προ τα δώρα που μου έχουν έρθει. Και τότε προσπαθώ να ανταπεξέλθω έτσι ώστε να τα χαρίσω κι εγώ με τη σειρά μου κάπου, αφού όλα είναι δανεικά, δεν μας ανήκει τίποτα.

Ποια τα όνειρά σου σε σχέση με την τέχνη σου;

Δεν τα βλέπω σαν όνειρα, γιατί όταν πραγματοποιούνται απογοητεύομαι. Τι να πω, έκανα δίσκο με τον Θανάση και πάει κι αυτό; Τα βλέπω σαν ένα φάρο που ενδεχομένως θα με προστατέψει από κάποια τρικυμία αργότερα. Όταν τα βλέπω έτσι τα πράγματα, και συνήθως έτσι τα βλέπω, τότε είναι που βλέπω και τη ζωή να κυλά πιο ωραία, να ρέει πιο ήσυχα. Δεν είναι ένας στόχος κάθε φορά, δεν είναι ένας δίσκος. Ένας δίσκος για να βγει θέλει ομάδα ανθρώπων, θέλει μοίρασμα. Αυτό το μοίρασμα είναι που αξίζει και η επικοινωνία με τους ανθρώπους. Αν μη τι άλλο, ως ανθρώπους μας παρηγορεί λίγο το να ’χουμε κι άλλους ανθρώπους γύρω μας που να επικοινωνούμε.
 
-------------------------------------------------


Μάρτιος 2013

Πηγή: www.athina984.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Ζω το όνειρο"
  
«Στα μοναστήρια προσευχές, στα καπηλειά κουβέντες και στα βαμμένα βλέφαρα γκρεμός για τους λεβέντες», τραγουδά ο Γιάννης Χαρούλης και μας καλεί να περάσουμε τις «Διαβολοδευτέρες» με μια μουσική παρέα, στην κεντρική σκηνή του «Σταυρού του Νότου». Ο Γιάννης Χαρούλης μίλησε στον Αθήνα 98.4 και στον Αίαντα Αρτεμάκη.

Ερ.  Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση σου με την μουσική; Τα πρώτα σου βήματα και τι δυσκολίες συνάντησες;
Γ.Χ.:
«Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησα. Από πέντε χρονών. Από ένα δώρο του πατέρα μου, ένα μαντολίνο δηλαδή. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισα τότε, όταν ξεκίνησα, ήταν (γελώντας) να μην ενοχλώ τους άλλους γύρω μου. Αλλά αυτό διορθωνόταν, καθώς είμαι από χωριό, με το να πηγαίνω στα «βουνά και στα λαγκάδια» όπου τραγούδαγα και έπαιζα».

Ερ. Πότε αποφάσισες ότι η μουσική είναι το επάγγελμα που σου ταιριάζει, αν βέβαια την θεωρείς επάγγελμα;
Γ.Χ.:
«Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια. Τα πράγματα έτσι κύλησαν. Δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει παρά μόνο ότι εγώ έκανα και κάνω αυτό που μου αρέσει, αυτό που νιώθω καλά και μπορώ να μιλήσω, ας πούμε».

Ερ. Από την αρχή έχεις συνεργαστεί με πολλούς μεγάλους και αξιόλογους συνθέτες. Πώς σε επηρέασε αυτό;
Γ.Χ.:
«Πάρα πολύ και η αλήθεια είναι ότι σε κάθε συνεργασία, ειδικά με τους μεγαλύτερους, προσπαθώ να έχω τις αισθήσεις μου «ανοιχτές» και την μνήμη μου γερή για να θυμάμαι, όχι μόνο τα τραγούδια που είναι δικά τους, και ήδη με έχουν επηρεάσει ακόμα και πριν συνεργαστούμε. Να θυμάμαι και τον τρόπο σκέψης στη ζωή τους αυτών των ανθρώπων που είναι μιας άλλης γενιάς και μιας άλλης νοοτροπίας που μάλλον εκλείπει αυτούς τους καιρούς, που εγώ προσωπικά έχω ανάγκη να την μάθω. Να μάθω πώς αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν τα πράγματα».

Ερ. Τι θα ακούσουμε στις εμφανίσεις σου στον «Σταυρό του Νότου»;
Γ.Χ.:
«Ξεκινάμε αυτήν την Δευτέρα, 11 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη και για πέντε «Δευτερότριτα». Φέτος επιλέξαμε να παίξουμε Δευτέρες και Τρίτες για κάμποσους λόγους, κατ' εμέ. Ένας από αυτούς είναι ότι δεν υπάρχουν πολλά πράγματα κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην Αθήνα. Μουσικά πράγματα τουλάχιστον, αν δεν κάνω λάθος, διορθώστε με δηλαδή, δεν υπάρχουν πολλά. Έτσι φαντάστηκα ότι είναι μια ευκαιρία να ξεκινήσει κάποιος την «Διαβολοδευτέρα» (γελώντας), την πρώτη μέρα της εβδομάδας. Να ξεκινήσει άμα θέλει με μία συναυλία την εβδομάδα του. Μια μουσική παρέα. Τώρα μέσα σε αυτό το πρόγραμμα πολλά πράγματα θα ειπωθούν. Και καινούρια τραγούδια. Είτε δικά μας είναι αυτά, είτε διασκευές παλαιότερων δημιουργών. Αλλά εννοείται και από τον δίσκο μας τον τελευταίο, με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, δηλαδή. Είναι ο πρώτος χειμώνας που παρουσιάζουμε τον δίσκο, από όταν βγήκε».
- «Μαγγανείες»;
- «Ναι, «Οι Μαγγανείες».

Ερ. Ποιοι θα σε «ακολουθήσουν» πάνω στην σκηνή; Εννοώ, έχεις κάποιους συνεργάτες που παίζεις πάντα μαζί;
Γ.Χ.:
«Και βέβαια έχω. Είναι κοντά στα επτά χρόνια συνεργάτης μου ο Πάνος Τόλιος, που παίζει τύμπανα, προερχόμενος από τα «Ξύλινα Σπαθιά», με μια μεγάλη ιστορία ο ίδιος, έχει συνεργαστεί με τον Σιδηρόπουλο και με πάρα πολλούς άλλους. Μετά, στο τσέλο είναι ο Μιχάλης Πορφύρης, τον οποίο τον έχω σε δύο ρόλους. Και σαν τσέλο με δοξάρια, αλλά και σαν μπάσο, καθώς δεν έχουμε μπάσο στην ομάδα. Μετά, είναι στις κιθάρες ο Παύλος Συνοδινός, που μας συνοδεύει και με δικά του τραγούδια. Έχουμε γράψει και μαζί ένα τραγούδι. Τέλος, ο μικρότερος της παρέας μας είναι ο Κωσταντής Πιστιόλης που παίζει πνευστά, προερχόμενος από την Ήπειρο, που είναι και ένα μέρος που λατρεύω. Την μουσική του, δηλαδή. Αυτή είναι η ομάδα μας συν τους ηχολήπτες μας, που είναι ο Σωτήρης Παπάκος και ο Γιάννης Βαξεβάνης. Ο Μανώλης Μπράτσης στα φώτα. Αυτή είναι όλη μας η ομάδα».

Ερ. Ένα όνειρο σου, που δεν έχεις πραγματοποιήσει, ακόμα; Είτε μουσικό, είτε για τον εαυτό σου.
Γ.Χ.:
«Ένα όνειρο; Δεν ξέρω. Είναι τόσα πολλά ωραία πράγματα που βιώνω, που απλά προσπαθώ να συγκρατήσω όσο μπορώ στην μνήμη μου, αυτό που συμβαίνει. Για μένα αυτό είναι ένα όνειρο. Να θυμάμαι αυτό που ζω γιατί ήδη είναι ένα όνειρο».

Ερ. Πότε να περιμένουμε καινούρια δουλειά σου;
Γ.Χ.:
«Υπάρχουν διάφορες προτάσεις και ωραίες. Συνάμα με τις συναυλίες έχω την μεγάλη χαρά να τραγουδήσω σε έναν δίσκο, που ετοιμάζουμε μαζί με τον Νίκο Μαμαγκάκη. Αυτό που είπες πριν για τα όνειρα, είναι ένα που πραγματοποιείται. Και είμαι πάλι σε μια διαδικασία, ότι μπορώ να βιώνω και να θυμάμαι με αυτόν τον δημιουργό».

Ερ. Ποια είναι η άποψη σου για τον διαμοιρασμό των τραγουδιών σου στο διαδίκτυο, από χρήστες; Δεν εννοώ να τα πουλάνε.
Γ.Χ.:
«Αυτό που εγώ λέω, είναι ότι από την στιγμή που κάτι υφίσταται, δεν σταματάει, δεν υπάρχει κακό, δεν είναι κάποιο πρόβλημα από τη μία, από την άλλη όμως, για να δημιουργηθεί ένα CD, κάποιοι άνθρωποι έχουν δουλέψει και έχουν αφήσει ένα κομμάτι τους για αυτό. Και δεν εννοώ μόνο τους μουσικούς. Από τους τεχνικούς, τους δημιουργούς, μέχρι τον οποιονδήποτε. Εγώ είμαι κυρίως τραγουδιστής. Δεν έχω γράψει πολλά τραγούδια. Εμένα ίσως, καλό θα μου κάνει που διαμοιράζονται τα τραγούδια αλλά, οι δημιουργοί παίρνουν κάποια ποσοστά. Και επιμένω στους δημιουργούς γιατί αυτοί δεν βγαίνουν να τραγουδήσουν και οι πόροι τους για να ζήσουν είναι αυτό το πράγμα. Σας καταθέτω και την μία και την άλλη πλευρά, έτσι όπως τα βλέπω τα πράγματα».

Ερ. Ποια είναι η γνώμη σου για όσα συμβαίνουν στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια και αν πιστεύεις ότι κάτι συγκεκριμένο έχει φταίξει;
Γ.Χ.:
«Συγκεκριμένα; Όχι, δεν πιστεύω ότι είναι κάτι συγκεκριμένο. Πιστεύω ότι αυτό είναι το «φτάσιμο» μιας ώθησης που υπήρχε κάποια χρόνια πίσω. Που και εμείς σε αυτήν την ώθηση έχουμε τις ευθύνες μας, ο καθένας ξεχωριστά. Σε σχέση, ας πούμε, με τα κόμματα δεν έχω πραγματικά να πω τίποτα. Γιατί καταρχήν αυτόν τον καιρό, όλοι μιλάνε και προτιμώ να τα λέω τραγουδιστά, «Θα πεθάνουμε...» και να τα μοιράζομαι έτσι. Γιατί τουλάχιστον ένα τραγούδι κρύβει μια αλήθεια παραπάνω».

Ερ. Τι σε ενοχλεί περισσότερο στους ανθρώπους;
Γ.Χ.:
«Τι με ενοχλεί στον εαυτό μου να σου πω καλύτερα. Όταν ξεχνιέμαι και δεν σέβομαι κάποια βασικά πράγματα, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό μου να το κάνει αυτό, τότε πραγματικά ενοχλούμε».
- Ένα παράδειγμα;
- «Καμιά φορά που με πιάνει μια δίψα να θέλω και κάτι παραπάνω από το οτιδήποτε, ενώ ήδη ας πούμε οφείλω να δω και να σεβαστώ όλο αυτό που μου συμβαίνει και δεν εννοώ σαν δουλειά, εννοώ στην ίδια μου την ζωή. Ότι είμαι καλά ας πούμε και οι άνθρωποι γύρω μου που γνωρίζω είναι καλά. Αλλά εγώ είμαι καλά και μπορώ να παλέψω. Αυτό όταν το ξεχνάω δεν μου αρέσει».

Ερ. Θα μπορούσες να δώσεις κάποια συμβουλή στους νεότερους;
Γ.Χ.
(γελώντας): «Τι να πούμε στους νέους ανθρώπους; Τόσα πολλά μαθαίνουνε και τόσα πολλά ακούνε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι μακάρι να μπορούσαμε να στεκόμαστε πέντε λεπτά την ημέρα και να συζητάμε με τον εαυτό μας λίγο. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω».

Ερ. Κάνοντας μια μικρή έρευνα πριν από την συνέντευξη, παρατήρησα ότι αρκετοί σε αποκαλούν ο «Ξυλούρης της γενιάς μας». Πως αισθάνεσαι όταν ακούς τέτοια σχόλια;
Γ.Χ.:
«Ο Νίκος Ξυλούρης είναι ένας μύθος για όλους μας. Είναι κάτι που δεν μπορώ, ούτε καν να το σκεφτώ. Χαίρομαι που το ακούω, είναι κάτι το βαρύ, αλλά πραγματικά οι εποχές και η ζωή και όλο αυτό που έβγαλε αυτός ο άνθρωπος είναι λίγο δύσκολο να το κρατήσεις έτσι σαν σκέψη και ας το λέει ο κόσμος».

Ερ. Οι συναυλίες σου έχουν, αν μου επιτρέπεις, «ροκ» χαρακτήρα. Πως καταφέρνεις να συνδυάζεις τις παραδοσιακές επιρροές με τον ηλεκτρικό ήχο; Είναι κάτι που επιδιώκεις;
Γ.Χ.:
«Αυτό έχει να κάνει σαφώς και με τους ανθρώπους, εννοώ τους μουσικούς, που μαζί φτιάχνουμε αυτό το αποτέλεσμα. Όταν, ας πούμε, κάνουμε μια κουβέντα, έναν διάλογο, γιατί έτσι το βλέπω όταν κάνουμε μια συναυλία ή όταν παίζουμε μουσική, το βλέπω ως ένα διάλογο. Σαφώς, τα ενδιαφέροντα πράγματα του καθενός με ενδιαφέρει να τα ακούσω. Και να πω από την δικιά μου πλευρά τα δικά μου ενδιαφέροντα και να τα μοιραστούμε. Έτσι προκύπτει».
- Οπότε θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω, ένα είδος «παραδοσιακού ροκ» ;
- «Δεν ξέρω. Δεν το έχω και πολύ αυτό με τους χαρακτηρισμούς».
- Ωραία τότε, χωρίς «ταμπέλες».
- (γελώντας) «Γιατί όποτε μπορώ να χαρακτηρίσω κάτι, μιλώντας πάντα για μένα, πάντα λάθος βγαίνω».    

-------------------------------------------------


Μάρτιος 2013

Πηγή: www.ogdoo.gr
Συντάκτης: Άρης Αναγνωστόπουλος

 
Γιάννης Χαρούλης: "Επανάσταση είναι η αγάπη"
 
Καιρό τώρα, ήθελα να μας μιλήσει, να μας πει τις σκέψεις του, μα περισσότερο να μας φέρει λίγη από τη θάλασσα και τον αέρα της ακατέργαστης…κι αμόλυντης κρητικής ψυχής, που’ χει μέσα του και που τόσο πολύ αγαπώ… Αντισυμβατικός, «αναχωρητής», καλοσυνάτος, ταπεινός, με συνείδηση των ορίων και των επιλογών του και με μια γλυκιά κι αθώα καλλιέργεια, που μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια στον Άγιο Νικόλαο, τον «Άγιο» για τους ντόπιους. Ρακί δεν πρόλαβα να του βαστώ να «πιούμε μια», θα τηνε πιούμε θέλει, την επόμενη φορά! Ο Γιάννης Χαρούλης, λιτά κι απέριττα, λίγο πριν ξεκινήσει το πρόγραμμά του στο Σταυρό του Νότου, μας «εξομολογήθηκε» από καρδιάς.
 
Καταρχάς χαίρομαι πολύ, που ένας άνθρωπος, που κατάγεται από τα μέρη μου, από το Μιραμπέλλο, είναι τόσο καλό κοπέλι! Αυτό βγαίνει και στη σκηνή, στο τραγούδι σου, αλλά και στη γενικότερη παρουσία σου, το λόγο σου, την ιδιοσυγκρασία σου! Θα σε γυρίσω λιγάκι στα παλιά... 2000, στον Άγιο Νικόλαο, στη live μουσική σκηνή «Σαλώμη», του κοινού μας φίλου Κωστή Τυμπακιανάκη, όπου εμφανιζόσουν... Πώς συνδέεται το τότε με το τώρα, τί έχει αλλάξει και τί έχει μείνει το ίδιο;
 
Πολλά έχουν αλλάξει, από εκείνη την περίοδο στη «Σαλώμη»... Καταρχάς έχει αλλάξει ο τόπος διαμονής, έχουν αλλάξει οι εικόνες κατά πολύ, αφού τότε ήμουν στον Άγιο Νικόλαο και στο χωριό μου, τα Λακώνια, αλλά και στα περίχωρα της Κρήτης, που γυρίζαμε στα γλέντια και στα πανηγύρια... Τώρα έχω την τύχη και γυρίζω όλη την Ελλάδα και συναντώ ανθρώπους, συναντώ διάφορα ωραία μέρη κι αυτή η τριβή με τον κόσμο με κάνει σαν άνθρωπο πιο γεμάτο.
 
Ένα παιδί που μεγαλώνει στα Λακώνια, μέσα στη φύση, το επηρέασε όλη αυτή η επαφή με την ύπαιθρο, τον καθάριο αέρα, τα χωράφια, τα κρητικά χαράκια; Όλη αυτή η επαφή, με την ακατέργαστη τούτη αίσθηση σου λείπει σήμερα;
 
Όλα αυτά, που περιγράφεις Άρη με επηρέασαν απόλυτα... Με επηρέασε αυτό το περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα βάλω βέβαια και τους γονείς μου και την οικογένεια μου... Από εκεί κι ύστερα, μ’ επηρέασε όλο το περιβάλλον της Κρήτης, τα ήθη και τα έθιμα, που ευτυχώς πρόλαβα τα πιο παλιά, γιατί τώρα έχουνε βγει και καινούρια...
 
Έχουνε λίγο «μπασταρδέψει» κι αυτά, ε;
 
Ναι... Όταν ανακατεύεις, βάνεις κάτι μέσα στο καθαρό νερό, θα βρωμίσει, ή θα αλλάξει η σύστασή του. Τώρα, οφείλουμε να το προστατέψουμε βέβαια αυτό το πράγμα...
 
Εσύ, φύσει αντισυμβατικός νέος, όπως σε αισθάνομαι, που σιγά-σιγά καθώς περνούν τα χρόνια ωριμάζεις και μεγαλώνεις στην Αθήνα, πώς τα καταφέρνεις κι αντέχεις σ’ αυτήν την ξενική πόλη;
 
Με τους ανθρώπους αντέχω... Μέσα από την καθημερινότητα που έχω την τύχη να έχω δίπλα μου κάμποσους ωραίους ανθρώπους, με τους οποίους μοιραζόμαστε πολλά και τους νιώθω συμπορευτές μου... Αυτό μετράει πάρα πολύ και συνάμα είναι και η μουσική, η επαφή με τον κόσμο, οι συναυλίες, οι δίσκοι, τα studios... Όλες αυτές οι εμπειρίες είναι που με κρατούν δυνατό εδώ πέρα... Πολύ καλά γνωρίζεις ότι δυστυχώς στην Κρήτη αυτό δεν μπορεί να συμβεί.
 
Νιώθω πως καλλιεργείσαι μέσα από το τραγούδι, σα να «μορφώνεσαι» ολοένα και περισσότερο... Ο λόγος σου, η σκέψη σου, η ιδιοσυγκρασία σου, ακροβατούν μέσα στο τραγούδι σου, στην ερμηνεία σου, έτσι δεν είναι;
 
Ένα τραγούδι είναι πιστεύω ένα ζωντανό πράγμα... Δηλαδή μεγαλώνει μαζί μ’ εμάς τους ίδιους! Άλλη οπτική των πραγμάτων έχουμε από ηλικία σε ηλικία, το ίδιο συμβαίνει και με το τραγούδι... Αλλάζει και το τραγούδι, αλλάζει ο τρόπος που το ερμηνεύουμε κι αυτό είναι μια ωρίμανση, που σαφώς πρώτα έχει να κάνει με τον τραγουδιστή, ή με τον μουσικό και μετά με το ίδιο το τραγούδι... Και τούτο δείχνει πόσο ζωντανό, όπως είπα, είν’ αυτό το πράγμα, δείχνει τη ζωντάνια της μουσικής, πώς σ’ αφήνει χώρο για να δημιουργήσεις και να επικοινωνήσεις με τον κόσμο...
 
Από τους ποιητές και τους συνθέτες που έχεις συνεργαστεί και τραγουδήσει, Παπακωνσταντίνου, Μάλαμας, Πασχαλίδης, Μαμαγκάκης, Νικολούδης, Φραγκιαδάκης, Χατζιδάκις, Μαρκόπουλος, Μάτσας, Καρούζος, Ελευθερίου κοκ, πού κοντύτερα νιώθεις, αν υπάρχει κάπου κοντύτερα για εσένα... Να αναφέρω και τον Ξαρχάκο βέβαια, τότε που είχα έρθει στο Gazarte και σ’ είχα ακούσει στο πρόγραμμα του συνθέτη, που τραγούδησες με τη Μποφίλιου, που ήταν κι από τις σημαντικότερες σου «εμπειρίες»;
 
Πώς δεν ήταν! Ήταν μια πολύ σημαντική εμπειρία για μένα. Μια σύνθεση εποχής με τραγούδια γνωστά, που έχουν βγει μέσα από τον κόσμο και τον έχουν επηρεάσει... Και είχαμε βέβαια την ευκαιρία και τύχη σ’ όλη αυτήν τη διαδικασία να μας καθοδηγεί ο ίδιος που τα χει γράψει, ή να μας καθοδηγεί και σε άλλα τραγούδια του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι... Ήταν ένα σπουδαίο μάθημα! Όπως είναι και σπουδαία η τωρινή στιγμή, που βιώνω με τον Μαμαγκάκη, δηλαδή τα τελευταία δύο χρόνια, με αυτά που «παλεύουμε» είναι ένα φοβερό μάθημα, ανεπανάληπτο. Για τα δεδομένα της Ελλάδας, ανεπανάληπτο!
 
Μου έχει μείνει η ερμηνεία σου στο «Πάντα θλιμμένη χαραυγή» στο δίσκο της Εστουδιαντίνας «Δάκρυ στο γυαλί» με παραγωγό το Γιώργο Νταλάρα!
 
Ναι, με τον Νταλάρα. Συμπαθής άνθρωπος! Τον συνάντησα τότε στο στούντιο και είχαμε κι άλλη μια επαφή στο αφιέρωμα στο Μάνο Ελευθερίου, στον Ιανό! Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει παλέψει κι έχει δημιουργήσει πράγματα πολλά.
 
Μιας που τον αναφέραμε... Τα περσινά επεισόδια, που έγιναν εναντίον του Νταλάρα πώς τα κρίνεις;
 
Ε, θέλει δύναμη να στέκεσαι στη σκηνή και να σε γιουχάρουν κάποιοι, ή να σου πετούν γιαούρτια... Και τ’ ότι επέλεξε να το κάνει τη συγκεκριμένη στιγμή, δείχνει πάνω απ’ όλα το θέλω του... Τί να πω; Έχει αφήσει έργο αυτός ο άνθρωπος...
 
Με τη Νατάσσα Μποφίλιου θα σας δούμε κάποια στιγμή, αυτή η «χημική ένωση», που σας διακρίνει να λαμβάνει χώρα και επί σκηνής, για ολόκληρη σεζόν;
 
Για σεζόν δε ξέρω! Στο κοντινό μέλλον κάτι θα κάνουμε, σίγουρα! Δίχως να ‘χουμε προγραμματίσει κάτι ακόμα, αλλά είναι κάτι, που το θέλουμε και οι δύο εδώ και καρό!
 
Πάμε σε κάτι που θα γίνει τώρα όμως! Γιασμίν Λεβί - Γιάννης Χαρούλης, 20 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής! Κάτι καινούριο γεννιέται;
 
Θα δούμε. Δεν τη γνωρίζω τη γυναίκα, ούτε κι εκείνη με γνωρίζει! Θα πάω ως συμμετέχων, 3-4 τραγούδια θα πω!
 
Θαρρώ πως «δένετε»… Έχετε πολλά κοινά χαρακτηριστικά.
 
Ναι! Από την κουβέντα που κάναμε δια τηλεφώνου μας έδεσε και τ’ ότι μου είπε, με παρακάλεσε, να μην προτείνω κάποια τραγούδια, που να ‘ναι χαρούμενα, γιατί δεν της αρέσουν! Της είπα πως ούτως ή άλλως σ’ ετούτην εδώ την πατρίδα, οτιδήποτε έχει να κάνει με το γλέντι και την επικοινωνία μας, συνήθως κάτι λυπημένο θα είναι για να το μοιραζόμαστε... Άρα μην ανησυχείς!
 
Όταν παίζεις το λαούτο σου, πόσο κοντά είναι οι Led Zeppelin με τον Ξυλούρη; O τρόπος που παίζεις με το συγκρότημά σου και η σκηνική σου παρουσία, μου θυμίζουν πολύ το σκηνικό από το No Quarter, το live των Zeppelin, που είχαν μαζέψει Ινδούς μουσικούς και σολάρανε με απίστευτο τρόπο... Πνευστά, έγχορδα, κρουστά, σε μια μοναδική ένωση!
 
Ναι... Υπάρχει ένας ρυθμός πίσω απ’ όλο τον ντουνιά! Αυτόν το ρυθμό, εννοώ της γης, της φύσης! Σαφώς και όλοι αυτοί που ήταν αναμεμειγμένοι πολύ με τη φύση παλαιότερα, μέσα από αυτούς τους ρυθμούς βγάλανε μουσικές! Και γι’ αυτό θεωρώ, ότι ταιριάζουν τα παραδοσιακά όργανα και οι παραδοσιακές μουσικές όλου του κόσμου!
 
Πώς αντιμετωπίζεις όλη αυτήν την υστερία, που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια λόγω της κρίσης; Τα τελευταία γεγονότα με την Κύπρο;
 
Μπορεί όλο αυτό που συμβαίνει να είναι κάτι πολύ σοβαρό, δύσβατο... Μπορεί να είναι κάτι που θα γεννήσει ξανά κάποιες ιδέες και κάποιες αξίες πεπερασμένες... Κάποια στιγμή έγιναν πεπερασμένες, γιατί όπως και να το κάνουμε, δε μπορούμε να τα χωρέσουμε όλα σ’ ένα καλάθι... Δε μπορούμε να είμαστε συνέχεια ανάλογα πώς θα τα φέρει ο καιρός και ν’ αντιμετωπίζουμε από τη μία, μόνο μέσα από τη δουλειά τη ζωή μας σε σχέση με χρήματα, σε σχέση με εργατοώρες και από την άλλη να παλεύουμε για τις αξίες... Άλλοι άνθρωποι κατανάλωσαν τη φαιά τους ουσία να διαβάσουν και να φιλοσοφήσουν κι άλλοι με το πως θα αποκτήσουν υλικά αγαθά... Εμείς κάποια στιγμή πέσαμε σε μια λούμπα, κατά την οποία θέλαμε να αποκτήσουμε πολλά υλικά αγαθά... Βέβαια δε φταίει και ο κόσμος, γιατί μετά από πολέμους, μετά από κακουχίες, σ’ αυτή η μικρή χώρα - και η μία και η άλλη, αφού αναφέραμε και την Κύπρο - μέσα στην απαιδεψιά που υπήρχε και υπάρχει, όταν ανοίγεις την τηλεόραση και το μοντέλο και το πρότυπο, που σου περιγράφει είναι ένα συγκεκριμένο, οι πιο πολλοί θα προσπαθήσουν να το απορροφήσουν...
 
Μας έβαλαν δηλαδή σε μια πλαστή πραγματικότητα;
 
Δε θα το πω πραγματικότητα, γιατί η τηλεόραση δεν είναι πραγματικότητα... Η τηλεόραση είναι ένα κουτί, που λειτουργεί με ρεύμα! Κι όταν κόψεις το ρεύμα εκεί ξεκινά η πραγματικότητα! Έχει διαφορά, το να κάτσει κάποιος σπίτι του να δει τηλεόραση, από το να σμίξει μια ομάδα ανθρώπων και να κάτσουν να κουβεντιάσουν... Όπως και να το κάνουμε με την κουβέντα ακονίζεις το μυαλό σου, τη ψυχή σου, το πνεύμα σου, επικοινωνείς... Γινόμαστε άξιοι του «μισθού», όπως λέμε, να επικοινωνούμε... Αυτό άλλωστε μας κάνει να διαφέρουμε ως άνθρωποι από τα ζώα, η συνείδηση...
 
Το ίδιο θαρρώ πως κάνει και το κοινό, αυτά τα δύο χρόνια εδώ στο «Σταυρό» μέσα από τα τραγούδια σου... Σα να γίνεται ένα μέσα από την επικοινωνία και να βγάζει μια «επανάσταση», μια αντίδραση, θέλοντας να ξορκίσει το κακό της εποχής...
 
Θα δανειστώ για την επανάσταση, τα λόγια του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα, του Χρόνη Μίσσιου, που τον χάσαμε φέτος - βέβαια εν μέρει τον χάσαμε, γιατί κάποιος δεν υπάρχει όταν δεν τον έχεις στο μυαλό σου κι αυτός ο άνθρωπος με το έργο που έχει αφήσει μέσα από τα βιβλία του, αλλά και με την ιστορία της ίδιας του της ζωής, δε θα χαθεί ποτέ για όποιον τον μαθαίνει μέσα στα χρόνια... «Η επανάσταση έχει να κάνει με τον άνθρωπο μόνο και είναι κάτι το σιωπηλό που καίγεται μέσα μας». Δεν αναφέρω ακριβώς τα ίδια λόγια, λέω αυτό που αισθάνθηκα ακούγοντας να το λέει, αυτός ο άνθρωπος που πέρασε από τόσα βασανιστήρια... Και εντέλει όποιος επιλέξει αυτό το δρόμο, είπε πως «επανάσταση είναι η αγάπη»... Γιατί η αγάπη διασκορπίζεται, μοιράζεται και διαιωνίζεται στον κόσμο κι αυτό είναι ένα είδος επανάστασης...
 
Μας έχει φέρει πιο κοντά στον όρο «αγάπη» η κρίση, όλο αυτό που βιώνουμε;
 
Μας έχει φέρει πιο κοντά η έλλειψη... Όσο αντίθετο κι αν φαίνεται ως έννοια, γιατί ακούγοντας τον όρο «έλλειψη» μας μοιάζει κάτι σαν «κενό». Κι όμως αυτό το κενό είχαμε οι άνθρωποι ανάγκη, για να μας δέσει, αυτό το άυλο πράγμα αρχίζει να μας ενώνει και που θα φθάσει αυτό, θα το δείξει ο καιρός...
 
Ο Γιάννης ο Χαρούλης, πού θα φθάσει; Θα ξαναγυρίσει πίσω στο Μιραμπέλλο;
 
Θα δούμε, ποιός ξέρει..!
 
Σε μια εκμυστήρευσή του ένας σπουδαίος συνάδελφος σου, μου είπε «Ο Γιάννης είναι ξεχωριστός, να τον αφήσουμε να ακολουθήσει το δρόμο του και τη διαδρομή του κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα τον κρίνουμε»... Το λέω ως απάντηση στη γενικότερη αίσθηση, που υπάρχει πως ο «Χαρούλης μοιάζει στον Ξυλούρη»...
 
Είναι μια ανάγκη του κόσμου, που την κατανοώ απόλυτα, να φέρει ως οικείο κάτι που αισθάνεται, ακούει, μυρίζει, γεύεται... Οτιδήποτε δηλαδή κι αν κάνει με τις αισθήσεις του, θα προσπαθήσει ο κόσμος να το συγκρίνει με κάτι οικείο του. Αυτό είναι κάτι φυσιολογικό, δεν είναι παράλογο. Απλά πιστεύω ότι αδικείται ένας άνθρωπος, που έχει φύγει τόσα χρόνια και αποτελεί ένα τεράστιο κι ανεκτίμητο λίθο και που πλάι του δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι όμοιο του. Δεν είναι συγκρίσιμο μέγεθος ο Ξυλούρης, είναι μεγάλη αξία. Εγώ δεν τον είχα πρότυπο μου, είχα ακούσει τραγούδια από τον πατέρα μου κι από άλλους κρητικούς. Αργότερα όταν μεγάλωσα κι έμαθα γι’ αυτόν κι άκουσα τραγούδια του κι ιστορίες, κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος είναι μια αξία. Δεν αισθάνομαι ωραία όταν με συγκρίνουν μαζί του, μπορεί να είναι ωραίο, μεγάλο, σπουδαίο, αλλά ένας ήταν αυτός ο άνθρωπος με την λογική ότι τέτοιος άνθρωπος δεν ξαναβγαίνει, γιατί κι οι εποχές δεν ξαναγίνονται έτσι... Κι ελπίζω να μην ξαναγίνουν.
 
Να μη σε ρωτήσω πράμα άλλο Γιάννη... Και στους δυο μας αρέσει το «λίγα και καλά» και αυτό το ιδιόρρυθμο κι αλλότριο που έχεις, με συγκεκριμένη στάση και χαρακτήρα, με βρίσκει συνοδοιπόρο του... Όχι σε όλα μέσα...
 
Σε όλα μέσα δε γίνεται. Άμα τα φιλτράρεις ίσως με κάποιο φίλτρο, γίνονται αρκετά, όχι όμως όλα. Εμένα με ενδιαφέρει να κάνω καλύτερο το δικό μου κόσμο, με τους συμπορευτές μου, είτε είναι η οικογένεια μου, είτε οι φίλοι μου, είτε οι μουσικοί που συνεργαζόμαστε, είτε οι άνθρωποι που έρχονται ένα βράδυ να με ακούσουν. Αν μπορεί να γίνει ένα μικρό καλό κάθε φορά, εμένα μου αρκεί... Τα τραγούδια, η μουσική γενικότερα είναι ένα μέσο. Όπου μπορεί και γίνεται να αποπνέει σεβασμό ένα τραγούδι και να ξεσκαλίζει κάποιες αξίες, αν μπορώ να το πω ωραία, αυτό θα προσπαθώ να κάνω...
 
-------------------------------------------------


Αύγουστος 2012

Πηγή: www.topontiki.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Μόνο ο μύθος θα μας σώσει"
 
Ο Γιάννης Χαρούλης είναι συνεχιστής της ελληνικής παράδοσης, έχοντας για αφετηρία τους ήχους της Κρήτης και μουσικά διδάγματα που του μεταλαμπάδευσε ο πατέρας του, από τότε που ήταν 6 ετών. Εδώ και μια δεκαετία δίνει συνεχώς συναυλίες με τραγούδια «παλιάς κοπής», μπολιασμένα με το συνθετικό στίγμα σύγχρονων δημιουργών. Η συνέντευξη μαζί του ξέφυγε από την προσχεδιασμένη ρότα της, όταν, με έξαψη στη φωνή, είπε: «Θέλω να μιλήσω για τη διήμερη εμπειρία μου στο Κουρδιστάν. Πήγα για να συμμετέχω σε ένα μουσικό φεστιβάλ με πολιτική υφή». Η συναυλία δόθηκε στο Ντερσίμ. Δέσποζε στις αφίσες η εικόνα του κομμουνιστή ηγέτη τους Ιμπραήμ Καϊπάκαγια, που δολοφονήθηκε το 1973. «Μαζί με τους μουσικούς ζήσαμε τη συγκλονιστική εμπειρία της επετείου της γενοκτονίας των Κούρδων. Είδαμε εκατοντάδες κεριά αναμμένα να ρίχνονται εις μνήμην στον ποταμό Μουνζούρ, που το 1938 είχε γίνει κόκκινος από το αίμα δολοφονημένων Κούρδων. Την ώρα που δίναμε συναυλία, γινόταν επιδρομή στα δίπλα βουνά...»
 
Γιατί θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτή την εμπειρία σου;

Ο κουρδικός λαός είναι γεμάτος μύθους και συμβολισμούς, τους οποίους εντάσσει στη φρικτή πραγματικότητα των καθημερινών σκοτωμών. Θέλω να μιλήσω για το βίωμά μου με αυτούς τους ανθρώπους, γιατί κι εμείς βρισκόμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση. Υπάρχει, βέβαια, μια διαφορά: αυτή τη στιγμή κάποιοι Κούρδοι χάνουν τη ζωή τους μαχόμενοι με όπλα για την πατρίδα τους. Είναι αλληλέγγυοι, σαν να είναι όλοι μέλη μιας οικογένειας. Όταν ήμασταν στη σκηνή, ενώ δεν ήξεραν ποιοι είμαστε και τι λέγαμε, έδειχναν μεγάλη ζεστασιά προς τη μουσική μας. Ενθουσιάστηκα με τη φιλοξενία τους. Ανοίγουν τα σπίτια τους στους ξένους, τους προσφέρουν φαγητό και παρέα. Γυρίζοντας πίσω, θυμήθηκα καταστάσεις που έζησα όταν ήμουν μικρός στο χωριό [στα Έξω Λακώνια Αγίου Νικολάου Κρήτης]. Την ανοιχτωσιά που έχουν οι Κούρδοι την είχαμε και στο χωριό μου. Θυμάμαι πως, όταν περπατούσα στα στενάκια, όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές. Δεν υπήρχε ο φόβος και η καχυποψία που επικρατεί σήμερα.
 
Μέσα από μύθους λέγονται οι πιο σκληρές αλήθειες.

Ναι, από παιδί άκουγα μύθους που έλεγαν παππούδες και γιαγιάδες του χωριού μου και ιστορίες της μάνας μου. Ο κόσμος έχει ανάγκη τον μύθο, γιατί πολύ απλά του ανοίγει το μυαλό. Ελπίζω αυτό το κομμάτι της ζωής μας στην Ελλάδα να μη χαθεί, γιατί ένας πολιτισμός μπορεί να κρατηθεί ζωντανός μέσα από τη διάδοση των μύθων του από γενιά σε γενιά. Η πραγματικότητά μας είναι σκληρή και ο μύθος θα μας σώσει. Καμιά φορά έτσι λειτουργεί και ένα τραγούδι, έστω για λίγο.

Όπως τα τραγούδια που ερμηνεύεις στο νέο άλμπουμ σου «Μαγγανείες»;

Ναι, σχεδόν όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι μικρές ιστορίες, εξιστορούν κι από κάτι, «Η ουρά του αλόγου», «Ο “Ραμόν”», «Οι οδοιπόροι», «Το σκουλαρίκι»… Το νόημα της λέξης «Μαγγανείες» έχει να κάνει με μαγικά φίλτρα και μαγεία, αλλά τα τραγούδια έχουν αντίθετη σημασία. Τον τίτλο τον βρήκε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και είναι πολύ σωστός.
 
Γιατί πέρασαν 5 χρόνια από τον δίσκο «Χειμωνανθός» μέχρι να κυκλοφορήσει το νέο CD;

Τα τραγούδια υπήρχαν, αλλά όχι ο χρόνος. Είχα συνεχώς συναυλίες. Τελικά, μέσα σε αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα προστέθηκαν σημαντικοί συντελεστές και χαίρομαι πολύ που δούλεψα μαζί τους. Αυτή είναι η καλύτερή μου δισκογραφική εμπειρία. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι εξαιρετικός δημιουργός, είναι και πολύ απλός άνθρωπος, γι’ αυτό είναι και σπουδαίος. Μέσα σε αυτό τον δίσκο έχει παραδώσει ένα πολύ μεγάλο μέρος του χαρακτήρα του.

Στις «Μαγγανείες» δουλέψατε με σκοπό να παντρέψετε το παραδοσιακό στοιχείο Θεσ­σαλίας και Κρήτης με το σύγχρονο, έντεχνο και ροκ;

Δεν μπορώ να το σκεφτώ έτσι και να το βαφτίσω κάπως. Βλέπω το καθένα τραγούδι ξε­χωριστά. Δεν υπήρχε κάποια βλέψη ότι τα τραγούδια θα είναι παραδοσιακά, άρα θα ακο­λουθήσουμε παραδοσιακή φόρμα. Καλύψαμε την ανάγκη του κάθε κομματιού, ώστε να ακουστεί καλύτερα σε σχέση και με τον στίχο. Η επιλογή των συγκεκριμένων οργάνων που έντυσαν το κάθε τραγούδι με κάλυψε απολύτως.
 
Νιώθεις ταγμένος στη μουσική;

Πριν πάω στο δημοτικό, ξεκίνησα να παίζω μαντολίνο και μετά απέκτησα το πρώτο μου λαούτο. Τα πρώτα τραγούδια μού τα έμαθε δάχτυλο-δάχτυλο ο πατέρας μου, που είναι κι αυτός αυτοδίδαχτος. Ωστόσο, έχω κάνει διάφορες δουλειές στο παρελθόν. Ακόμα δεν ξέρω πώς συνέβη να γίνει η μουσική επάγγελμα. Κάνω αυτό που με ψυχαγωγεί κι έτσι περ­νάει ο καιρός. Δεν σκέφτομαι εάν αυτό που κάνω είναι δουλειά ή απλώς αυτό που αγαπάω. Μπλέκονται οι έννοιες στο μυαλό μου…
 
Ποιες θεωρείς σημαντικές στιγμές της πορείας σου μέχρι τώρα;

Είναι πάρα πολλές οι στιγμές που θεωρώ καθοριστικές. Έμαθα ωραία πράγματα από πάρα πολλούς ανθρώπους. Ένας σημαντικός σταθμός ήταν όταν ήρθα στην Αθήνα ύστερα από πρόσκληση του Χρήστου Θηβαίου. Ουσιαστικά με την πρόταση του Χρήστου ανέβηκα στην Αθήνα. Πιο πριν με βοήθησαν οι Κρητικοί καλλιτέχνες και φίλοι μου. Όλα μετράνε στο τι έκανα μέχρι τώρα.
 
Τι σημαίνει για σένα η μουσική;

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική, το έκανα καθαρά για μένα. Ήμουν ντροπα­λός και δεν ήθελα να τραγουδώ μπροστά σε κόσμο. Μου άρεσε να κλείνομαι στο δωμάτιό μου και για πάρα πολύ ώρα να παίζω και να τραγουδάω. Η μουσική ήταν το κομμάτι του κόσμου μου που ήθελα να το κρατώ μόνο για μένα. Αυτό που έχει αλλάξει πλέον είναι ότι προσπαθώ να μοιράζομαι αυτή τη χαρά και την ευχαρίστηση με άλλους ανθρώπους.
 
Έχεις προσαρμοστεί στο γεγονός ότι μοιράζεσαι τον ενθουσιασμό που σου προσφέρει η μουσική με πολυπληθές κοινό;

Ακόμα και τώρα νιώθω αμήχανα να είμαι στη σκηνή, να παίζω και να τραγουδώ έχοντας μπροστά μου τον κόσμο. Αυτό το συναίσθημα δεν μπορώ να το κοντρολάρω.
 
Περίγραψέ μου τη φετινή μαραθώνια περιοδεία σου.

Ειδικά φέτος, παρά τη δυσκολία του καιρού, είναι πανέμορφα. Είμαστε τυχεροί και ευλο­γημένοι. Πολύ γρήγορα πηγαίνουμε από μέρος σε μέρος για να δώσουμε συναυλίες, προ­σπαθώντας να βιώσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε αυτό το εκπληκτικό που συμβαίνει. Να ’ναι καλά ο κόσμος που έρχεται, μας στηρίζει και μας αγαπά.
 
Γιατί εσύ και κάποιοι μετρημένοι στα δάχτυλα νέοι, κυρίως, συνάδελφοί σου σημειώνε­τε επιτυχία, ενώ το φετινό καλοκαίρι είναι δύσκολο για εδραιωμένα ονόματα σ τον χώρο σου;

Σε αυτή τη δυσκολία που περνάμε – που είναι κυρίως οικονομική, φυτεμένη και καλλιεργη­μένη εδώ και χρόνια και εμείς τώρα δοκιμάζουμε τους καρπούς της – ο καθένας πρέπει να επιλέξει δύο ή τρεις συναυλίες και όχι παραπάνω για την ψυχαγωγία του.
 
Συμφωνείς με την άποψη των διοργανωτών συναυλιών ότι οι νέοι καλλιτέχνες είστε «παιδιά της κρίσης», γι’ αυτό και σας προτιμά ο κόσμος; Δεν έχεις μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις; Τραγουδάς κυρίως γιατί αυτό είναι το μεράκι σου;

Αυτό είναι αλήθεια. Δουλεύω συνέχεια. Ακόμα και όταν δεν έχω live, κάθομαι και σκέ­φτομαι τι μπορώ να κάνω για να βελτιώσω τη συναυλιακή επαφή μου με τον κόσμο. Αντλώ χαρά από τη μουσική, από τα παιδιά με τα οποία συνεργάζομαι και από τον κό­σμο. Κάνω αυτό που αγαπάω και δεν έχω λόγο να μην είμαι χαρούμενος με όλο αυτό που μου συμβαίνει.
 
Ζεις μόνο το τώρα;

Δεν ξέρω εάν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά δεν κάνω σχέδια. Σήμερα ζούμε τόσο ωραίες συναυλιακές εμπειρίες! Προσπαθώ να τις βιώσω όσο γίνεται περισσότερο. Δεν έχω χρό­νο να σκεφτώ τι θα κάνω τον χειμώνα. Το καλύτερο το ζω στο σήμερα, δεν το προσδοκώ στο αύριο. Δεν ξέρω εάν λειτουργώ έτσι από σκέψη ή απλά γιατί δεν μπορώ να οργανώ­σω το μέλλον.
 
Ετοιμάζεις κάποιο δίσκο;

Ετοιμάζω έναν δίσκο με τον Νίκο Μαμαγκάκη, ο οποίος είναι υπέροχος άνθρωπος. Ερμη­νεύω μια επιλογή τραγουδιών του, παλιών και καινούργιων. Είναι μεγάλη μου η τιμή και η τύχη. Τα μαθήματα που παίρνω από εκείνον είναι τεράστιας αξίας.

-------------------------------------------------
 
 
Ιούλιος 2012
 
Ο Γιάννης Χαρούλης μίλησε στο Ράδιο Έβρος και τον Τάσο Μπιμπισίδη, με αφορμή την συναυλία του στο Φεστιβάλ του Άρδα στην Ορεστιάδα.
 

Πηγή: http://www.youtube.com/watch?v=sQ9T62jjhp8&feature=player_embedded
 
-------------------------------------------------
 
 
Φεβρουάριος 2012
 
Μια συνέντευξη του Γιάννη Χαρούλη στην Μαριάννα Γαλίδη, στις 24 Φεβρουαρίου, στην Κύπρο.
Καλή ακρόαση!
 
 
-------------------------------------------------


Ιούνιος 2011

Πηγή: www.tralala.gr
Συντάκτης: Θάνος Κωτσιόπουλος

Γιάννης Χαρούλης: “Aυτό που κάνω είναι αυτό που αισθάνομαι, δεν έχω σκεφτεί ποτέ να το ονομάσω!”
 
Το Γιάννη Χαρούλη τον γνωρίσαμε το 2003 μέσα από το δίσκο του “Γύρο μου και Εντός”, νεοφερμένος τότε από τη Κρήτη στην Αθήνα, του εμπιστεύονται τραγούδια ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Μιχάλης Νικολούδης, ο Μάνος Ξυδούς, ο Διονύσης Τσακνής, ο Μάνος Ελευθερίου. Η ιδιαίτερη φωνή του και οι μουσικές του, που σε ταξιδεύουν από το παραδοσιακό Κρητικό τραγούδι στο Ροκ, τον κάνουν σύντομα ξεχωριστό και γνωστό στο ευρύ κοινό. Το 2006 κυκλοφορεί η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά που καλείται “Χειμωνανθός”. Τα τραγούδια του αγαπιούνται και ο κόσμος πια δε χάνει την ευκαιρία να τον ακούσει στα ζωντανά. Επί ευκαιρίας λοιπόν της συναυλίας του στη Θεσσαλονίκη, το τραλαλά εξασφάλισε μία συνέντευξη στη οποία ο γνωστός ερμηνευτής μιλάει για όλα, τη δισκογραφία, την επικαιρότητα, τις συναυλίες του και δε διστάζει να μιλήσει με ευθύτητα και ιδιαίτερα καυστικό τρόπο.
 
Γιάννη Καλησπέρα, καλώς μας ήρθες στη Θεσσαλονίκη. Ξεκινώντας λοιπόν αυτή τη συζήτηση θα σε πάω πίσω στα νεανικά σου χρόνια, στα Έξω Λακώνια, στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης εκεί όπου μεγάλωσες και αυτό που θέλω να σε ρωτήσω αρχικά είναι τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με τη μουσική από μικρό παιδί;
 
Καταρχήν καλησπέρα και από μένα, δε νομίζω ότι υπάρχει απάντηση στο πως ασχολήθηκα με τη μουσική, δεν είναι κάτι που το σκέφτηκα για να έχει γιατί, ήρθε και πεισμώθηκε πολύ αυθόρμητα σαν ιδέα, έγινε βίωμα ουσιαστικά η μουσική για μένα. Μέσα από τη ζωή μου βγήκε και η μουσική σαν την αναπνοή!
 
Γνωρίζω πως είσαι αυτοδίδακτος, και ο πρώτος διδάξας της μουσικής για σένα ήταν ο πατέρας σου!
 
Ναι, όντως.
 
Αρχικά έπαιζες σε πανηγύρια του χωριού με το λαούτο σου και διασκέδαζες το κόσμο με τη μουσική και τη φωνή σου, ώσπου σε ανακάλυψε ο Χρήστος Θηβαίος και σε έφερε στην Αθήνα και έτσι είχες την ευκαιρία να συνεργαστείς με πολύ αξιόλογους Έλληνες ερμηνευτές, συνθέτες και στιχουργούς όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Μελίνα Κανά, η Νατάσσα Μπόφιλου, ο Μάνος Ξυδούς….
 
Δυστυχώς μας έφυγε…. άκουγα χθες το τραγούδι που γράψαμε τελευταία φορά και ήτανε φοβερό, συγκινήθηκα πολύ. Πολλές φορές συζητούσαμε με το Μάνο, μου έλεγε πράγματα, ήτανε ένας άνθρωπος που έζησε πολλά στη δισκογραφία και έμεινε αλώβητος, με τα πόδια του στη γη. Μέσα από τους στίχους του αισθάνομαι ότι ακόμα μου μιλάει. Τα τραγούδια του μιλούν στη ψυχή μου.
 
Μέσα από αυτή τη μουσική διαδρομή σου από το 2003 έως σήμερα έχεις συνεργαστεί και με άλλα μεγάλα ονόματα, όπως προαναφέραμε, πως αισθάνεσαι λοιπόν που σου εμπιστεύθηκαν τραγούδια τόσο σημαντικοί συνθέτες και στιχουργοί;
 
Με τιμά πάρα πολύ που αυτοί οι άνθρωποι με εμπιστεύθηκαν και αισθάνομαι παράλληλα ευθύνη για αυτό που μου συμβαίνει. Η μουσική είναι ένα παιχνίδι και το να σε “παίζουν” τέτοιοι άνθρωποι, ειδικά γνώστες της μουσικής είναι μεγάλη τιμή.
 
Η καταγωγή σου, που είναι από τη Κρήτη και το ιδιαίτερο χρώμα της φωνής σου έφεραν αναπόφευκτα τη σύγκριση με το Νίκο Ξυλούρη πως αισθάνεσαι όταν ακούς ή διαβάζεις ένα τέτοιου είδους σχόλιο; Σε ενοχλεί ή αισθάνεσαι περήφανος γι’ αυτό;
 
(Χαμογελά κατά τη διάρκεια της ερώτησης) Αισθάνομαι μια χαρά, δε το σκέφτομαι, δε έχω στο μυαλό μου αυτή τη σύγκριση. Είναι πολύ ωραίο αυτό που συμβαίνει, με τιμά που με συγκρίνουν με τον Νίκο Ξυλούρη, δεν έχω κάτι αρνητικό να σκεφτώ γι’ αυτή τη σύγκριση.
 
Γιάννη, ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής, πολλοί καλλιτέχνες επιλέγουν πλέον το διαδίκτυο για να προωθήσουν τη δουλειά τους. Κυκλοφορούν δίσκους μέσα από αυτό, προωθούν τα τραγούδια τους. Εσύ πως βλέπεις το διαδίκτυο ως μέσο προώθησης της δουλειάς σου; Χρήσιμο ή περιττό;
 
Δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο, στην εποχή που ζούμε μας χρησιμοποιεί και το χρησιμοποιούμε, είναι ένας ζωντανός οργανισμός και αυτό πια και όπως καθετί έχει και αυτό τις ισορροπίες του. Αναλόγως τι θέλεις να κάνεις, μπορείς να δεις από ανήλικα παιδιά που παρακολουθούν πορνό, μέχρι ειδήσεις. Εγώ προσωπικά δε πολύ ασχολούμαι, διότι θέλει ψάξιμο, υπάρχει άπειρη πληροφορία αλλά όχι γνώση. Η γνώση έρχεται από τη καθημερινότητα μας , τα βιώματά μας, τις αναμνήσεις μας. Η γνώση είναι αυτή που μας κάνει να λειτουργούμε. Όλο αυτό έχει μπερδευτεί λίγο με τη πληροφορία, διότι το διαδίκτυο βοηθάει στη πληροφόρηση απλά είναι στο χέρι του καθενός να διαχωρίσει τη σωστή από τη λανθασμένη πληροφορία.
 
Μιας και έχουμε πιάσει επίκαιρα θέματα, θα ήθελα να αναφερθώ στη δισκογραφία που τα τελευταία χρόνια περνάει και αυτή μια κρίση μαζί με την οικονομική κρίση της χώρας. Λιγότερες παραγωγές, λιγότεροι δίσκοι και εσύ από την αρχή της μουσικής σου πορείας έχει επιλέξει έναν εναλλακτικό δρόμο ερμηνεύοντας κομμάτια που δεν ανήκουν σε αυτό που λέμε “εμπορικό” ρεπερτόριο. Σε έχει επηρεάσει αυτή η καμπή; Πως την αντιλαμβάνεσαι μέσα από τη μουσική σου, τα live σου;
 
Η ταμπέλα του εμπορικού πάντα υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει, εγώ αυτό που κάνω καλοδεχούμενος είναι όποιος θέλει να έρθει να το ακούσει, εννοείται πως όταν μεγαλώνει η παρέα, μεγαλώνει και η χαρά. Λογικό επίσης είναι αφού υπάρχει παντού κρίση να υπάρχει και στη μουσική, στην εμπορική της πλευρά. Γιατί η ίδια η μουσική δεν έχει σχέση με αυτό που βιώνουμε, τη κρίση. Η μουσική, ο ρυθμός είναι η ίδια μας η ζωή, η καρδιά της καρδιάς μας. Εμείς της έχουμε βάλει ταμπέλες και τη διαχωρίζουμε, αυτό ισχύει για αυτούς που θέλουν να αγοράσουνε τη μουσική από το παζάρι να αγοράσουνε. Εγώ αυτό που κάνω είναι αυτό που αισθάνομαι, αυτό που αγαπώ, δεν έχω σκεφτεί ποτέ να το ονομάσω, όποιος θέλει έρχεται το ακούσει, όποιος θέλει δεν έρχεται. Είναι πολύ απλό.
 
Παραμένω στην επικαιρότητα και σε πάω σε ένα άλλο θέμα. Το τελευταίο διάστημα υπάρχει το κίνημα των “αγανακτισμένων” συμπολιτών μας που κατεβαίνουν ειρηνικά και μαζεύονται στις πλατείες για να διαμαρτυρηθούν για αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Πως βλέπεις αυτό το κίνημα; Έχεις κατέβει και εσύ σε κάποια πλατεία να διαμαρτυρηθείς, να δηλώσεις την υποστήριξή σου;
 
‘Έχω κατέβει ναι, έχω πάει πάρα πολλές φορές στην Αθήνα, στο σύνταγμα. Όταν κάτι υπάρχει και υποστηρίζεται από ένα ολόκληρο έθνος είναι λάθος να το περιορίζεις σε μία λέξη “αγανακτισμένοι”. Δεν είναι οι αγανακτισμένοι οι 1000 ή οι 10000 που βγαίνουν έξω, εμένα προσωπικά δε με καλύπτει αυτό. Χαίρομαι βέβαια που έστω κάτι συμβαίνει γιατί έχουμε φτάσει σε μία εποχή που μας έχουν κάνει λοβοτομές, αυτό έχει να κάνει σχέση και με τη πληροφορία που είπαμε πριν, διότι πια είναι τόση η πληροφορία που δε ξέρουμε από αυτά που ακούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Είπα και κατά τη διάρκεια της συναυλίας ότι αυτό που πιστεύουμε εμείς ότι πάει χάλια στη χώρα δεν είναι ουσιαστικά αυτό που έχουμε ανάγκη. Οι ανάγκες μας ουσιαστικά ξεκινούν από τη τροφή, νερό, ενδυμασία και φτάνουν μέχρι το αυτοκίνητο, τα σπίτια και τις πισίνες. Έχουμε ταρακουνηθεί ως άτομα κοινωνικά και δε μπορούμε σε αυτό να δώσουμε απλά μια ταμπέλα “αγανακτισμένοι”. Εμένα μου αρέσει να μιλάω με άλλους όρους, όχι οικονομικούς, καθώς εδώ και πολλά χρόνια έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας. Έμενα αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι οι αγανακτισμένοι δεν είναι αυτοί οι λίγοι που βγαίνουν στους δρόμους και δε ξέρω αν μου επιτρέπεται να καλέσω το κόσμο να βγει στους δρόμους και όχι απλά στους δρόμους ακόμα και στα μπαλκόνια τους και να επικοινωνήσουν με τους διπλανούς τους. Διότι αυτή η κατάσταση συμβαίνει χρόνια, δεν είναι επικαιρότητα, συμβαίνει από τότε που χάσαμε την ανθρωπιά μας, πολλά χρόνια πριν. Αυτά που εμείς ζούμε τώρα, αν ακούσουμε το τραγούδι του Ρούκουνα το 1934 λέει “χώρια τα κόμματα κάναν αυτή τη κρίση, που κάνανε τον άνθρωπο να μη μπορεί να ζήσει” θα καταλάβουμε ότι άλλοι μας φέραν ως εδώ αλλά εμείς καλούμαστε να τα αντιμετωπίσουμε.
 
Ας αφήσουμε τα επίκαιρα της χώρας και ας πάμε στα δικά σου. Έχω ακούσει πως είναι έτοιμος ο καινούργιος σου δίσκος που έχει αποκλειστικά την υπογραφή του Θανάση Παπακωνσταντίνου, πες μας λίγα λόγια γι αυτό.
 
Περιέχει 12 τραγούδια, τα οποία σαφώς και μου αρέσουν όλα, όπως μου αρέσει και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου που τα υπογράφει. Τον θεωρώ δάσκαλο και τον έχω πολύ ψηλά στην εκτίμηση μου για αυτά που έχει δώσει στη μουσική. Είμαι πολύ χαρούμενος που μου εμπιστεύθηκε τα τραγούδια του, νιώθω μεγάλη τιμή και ελπίζω να τα βγάλω εις πέρας όσο καλύτερα μπορώ. Με το καλό ο δίσκος θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.
 
Είμαστε μόλις στη δεύτερη συναυλία της καλοκαιρινής σου περιοδείας, πες μου λοιπόν ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου, τι να περιμένουμε από εσένα το επόμενο διάστημα, εκτός από το δίσκο σου βέβαια που έρχεται το φθινόπωρο.
 
Έχουμε πολλές συναυλίες ακόμα και με την ωραία τη μπάντα τη σημερινή. Κάνουμε πολλή καλή παρέα και δεν είναι εύκολο να βρεις ανθρώπους και να μοιραστείς ένα κοινό δρόμο στη μουσική. Και δεν είναι μόνο η μουσική , ούτε τα χρήματα, είναι αυτό που συμβαίνει συνολικά που δίνουμε και παίρνουμε από το κόσμο, που υπάρχει αλληλεπίδραση με το κοινό που έρχεται να μας ακούσει. Θα κάνουμε επίσης συναυλίες και με το Σταύρο Ξαρχάκο που είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Είναι ένας άνθρωπος που έχει δημιουργήσει σε μεγάλες εποχές και επίσης δύσκολες τραγούδια που είναι πάντα στο προσκήνιο.
 
Για το τέλος θα ήθελα μια ευχή για τους αναγνώστες του τραλαλά και τους πιστούς σου μουσικούς ακόλουθους.
 
Δεν έχω να πω πολλά, αυτό που θέλω μόνο να πω είναι να αγαπάει και να σέβεται ο καθένας αυτό που κάνει, γιατί φτιάχνοντας έτσι το δικό του κόσμο ατομικά ο καθένας με αγάπη και σεβασμό, αυτό προχωράει από τον ένα στον άλλο και γίνεται αλυσίδα. Να θαυμάζουμε όλους τους ανθρώπους και να κοιτάμε το καλό του άλλου γιατί μόνο έτσι το καλό επιστρέφει σε μας! Να σέβεστε τον εαυτό σας!
 
Γιάννη σε ευχαριστούμε για αυτή τη πολύ όμορφη συνέντευξη, καλή επιτυχία στα επόμενα live σου και καλό καλοκαίρι!
 
Εγώ σας ευχαριστώ!
 
-------------------------------------------------


Φεβρουάριος 2011

Πηγή: www.cityportal.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Με ενδιαφέρει πάντα, όπως όταν ξεκίνησα πριν από πολλά χρόνια από την Κρήτη, να υπάρχει ένα περιβάλλον στο οποίο να υπάρχει επικοινωνία, αλήθεια, σεβασμός, απλά πράγματα."

Είναι ο νέος τραγουδοποιός από την Κρήτη που συνεχίζει να συγκινεί σε κάθε του παρουσία, θυμίζοντας το ηχόχρωμα του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη. Δεν όμως έμεινε απλά εκεί και οκτώ χρόνια μετά τον πρώτο του δίσκο, έρχεται στο «Club» του «Μύλου» για τέσσερις παραστάσεις γεμάτες και από τα νέα του τραγούδια από το δίσκο που ετοιμάζει με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. O Γιάννης Χαρούλης έδωσε συνέντευξη στον Χρήστο Μιχαλέρη και το περιοδικό CITY.

Είσαι ευχαριστημένος από την πορεία σου έως σήμερα;

Η λέξη «ευχαριστημένος» δεν φτάνει, δεν μπορεί να κλείσει όλο αυτό που έχω αισθανθεί κι έχω βιώσει όλα αυτά τα χρόνια, από τις εμπειρίες και από τα πάντα. Είναι τόσα πολλά τα συναισθήματα, κυρίως τα θετικά και τα όμορφα… Και δεν είναι και λίγα τα χρόνια που μου συμβαίνει αυτό, πια…

Ο συναισθηματικός τρόπος με τον οποίο μας είπες παλιότερα ότι πορεύεσαι και σε βγάζει ασπροπρόσωπο, ισχύει και σήμερα;

Ναι, ακριβώς έτσι και ακόμα παραπάνω…Αυτό δεν έχει αλλάξει, τώρα εγώ αν έχω αλλάξει δεν το γνωρίζω. Σαφώς πρέπει να με έχει αλλάξει όλη φάση μέσα στο χρόνο, αφού τόσοι παράγοντες έχουν περάσει μέσα από τη φάση, από τη ζωή μου. Σίγουρα θα υπάρχουν αλλαγές. Θα έλεγα την ίδια φράση ακριβώς, σαν copy - paste.

Θα ήθελες να είσαι περισσότερο τραγουδοποιός απ’ ό,τι ερμηνευτής;

Δεν ξέρω, αν το θελήσω θα το προσπαθήσω. Προς το παρόν συμβαίνουν ωραία πράγματα, χωρίς να σκέφτομαι τι κάνω, χωρίς να το βάζω σε ταμπέλες..

Γύρω σου όλοι οι συνάδελφοι σου, δημιουργούν συνεχώς συνεργασίες ή δουλειές που προσπαθούν να διαφοροποιηθούν… Δεν σε ενδιαφέρει αυτό το παιχνίδι;

Δοκιμάζω πάντα πράγματα σε σχέση με μένα και όταν λειτουργεί μια συνεργασία το κάνω. Έχω κάνει συμμετοχές, αλλά δεν φτάνουν στα αυτιά του κόσμου. Είναι αλήθεια, σαφώς, πως δεν έχω κάνει πολλές τακτικές συνεργασίες… Ταξιδεύω με τα τραγούδια μου κι αυτό φαίνεται πως πηγαίνει πολύ καλά γιατί πρώτα - πρώτα τα τραγούδια αυτά κι  εμένα δεν με κουράζουν εύκολα. Οι λόγοι που τα τραγουδάω όλα τα τραγούδια στα live μου δεν ξεβάφονται, δεν ξεπερνιούνται έτσι εύκολα. Πιστεύω ότι από εκεί ξεκινάει. Αν κουραστώ εγώ, τότε αυτό θα περάσει κάτω στον κόσμο. Άρα κάτι ακόμα κρατάει γερά…

Οι συναυλίες σου στον Μύλο…

Θα είμαστε για δυο Παρασκευοσάββατα στο «Club» του «Μύλου». Στη Θεσσαλονίκη έχουμε να έρθουμε από το καλοκαίρι. Έχουμε φέτος καινούρια μπάντα και καινούριο ήχο με έγχορδα, κλαρίνα και γκάιντες, διατηρώντας όμως κι έναν ηλεκτρισμό ακόμα, με την ηλεκτρική κιθάρα - αλλά κάποια τραγούδια ακούγονται αλλιώς. Τα αλλάζουμε τα τραγούδια στις συναυλίες και γι’ αυτό μας κρατάνε ακόμα στα live, περνούν μέσα στο χρόνο… Θα παίξουμε και όσα από τα καινούρια μας τραγούδια είναι πιο έτοιμα…

Πώς γουστάρεις να είναι μια συναυλία σου; Τι θέλεις να συμβαίνει;

Η καλύτερη συναυλία δεν είναι απόλυτα αντιληπτή. Αυτό που ευχόμαστε να συμβαίνει είναι μέσα στον καθένα και όχι στην εξωστρέφεια απαραίτητα της βραδιάς. Άρα αυτό φαίνεται διαχρονικά… Κι αυτό βέβαια με ένα απλό χειροκρότημα ή με το να τραγουδάει ο κόσμος, είναι ένας κώδικας επικοινωνίας.

Πότε θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος;

Αυτές τις μέρες ξεκινούν οι ηχογραφήσεις και ελπίζουμε σε ένα μήνα να είναι έτοιμος… Και από το «Γύρω μου κι εντός» έως τον «Χειμωνανθό» είχαν περάσει τέσσερα χρόνια. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, μια τετραετία έχει περάσει και τώρα… Μόνο οι εκλογές δεν γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια! Δεν ξέρω αν στο μέλλον οι ταχύτητες μεγαλώσουν… Είναι που κάνουμε live και αυτό μειώνει το χρόνο που μπορούμε να καθίσουμε για να δούμε και δισκογραφικά τι θα κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά είναι μεγάλη η χαρά και ασφάλεια και τύχη που τα τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου που ετοιμάζουμε τώρα, είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Το όνειρο σου ποιο είναι για τη μουσική; Έως που φτάνει η φαντασία σου;

Δεν έχω φαντασία γιατί υλοποιώ το «όνειρο» του δίσκου με τον Θανάση κι εκείνο που φαντάζομαι και ονειρεύομαι, είναι να βγει ωραία αυτή η δουλειά. Ως εκεί είναι το μακρινό μου σχέδιο. Προσπαθώ να δώσω εκεί όλο μου το μυαλό…

Προερχόμενος από την πρωτογενή κρητική παράδοση, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεφύγεις καλλιτεχνικά και να γράψεις ή να τραγουδήσεις σε τελείως άλλους δρόμους ή ενορχηστρώσεις;

Αυτό έγινε και πρόσφατα στην συμμετοχή μου στις συναυλίες του Σταύρου Ξαρχάκου με την Κ.Ο.Ε.Μ. την δωδεκαμελή ορχήστρα και τις ειδικές ενορχηστρώσεις, όπου και στάθηκα ως τραγουδιστής και μόνος, χωρίς όργανα, σε ένα άλλο περιβάλλον από αυτό που είχα συνηθίσει. Ήταν μια μεγάλη εμπειρία και μια πρόκληση. Μ’ αρέσουν αυτά τα πράγματα, αρκεί να βγαίνουν από το ένστικτο, δεν θέλω να κάνω πράγματα που δεν μου βγαίνουν, γιατί δεν θα είμαι καλός. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα και μεγάλο μάθημα, να μας εμπιστευθεί εμένα και τη Νατάσσα Μποφίλιου ο Σταύρος Ξαρχάκος, ήταν δυο μαγικές βραδιές που δεν συμβαίνουν συχνά. Επικρατούσε πολύ ησυχία και ήταν μόνο η μουσική για δυόμισι ώρες. Ελευθερώθηκε το μυαλό από το λαούτο, ήταν όλα διαφορετικά, με άλλες αντιδράσεις από τον κόσμο, πιο μουσικό…

Τι σε έχει ενοχλήσει περισσότερο στην εξέλιξή σου;

Ο καθένας έχει τις δικές του επιλογές και τραβάει το δικό του δρόμο. Εκεί που ενώνονται οι δρόμοι εκεί έρχονται και οι συγκρούσεις οι οποίες είναι και απαραίτητες κάποιες φορές για να ξεκαθαρίζονται κάποια πράγματα. Με ενδιαφέρει πάντα, όπως όταν ξεκίνησα πριν από πολλά χρόνια από την Κρήτη, να υπάρχει ένα περιβάλλον στο οποίο να υπάρχει επικοινωνία, αλήθεια, σεβασμός, απλά πράγματα. Δηλαδή, με ενοχλεί όταν δεν συμβαίνει αυτό…

-------------------------------------------------


Ιούνιος 2009

Πηγή: www.serious.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Τα πιο απλά πράγματα είναι αυτά που με συγκινούν πιο βαθιά"
 
 

Διαβάστε τη στις σελίδες 16-18: http://www.serious.gr/pdf/Serious_01.pdf
 
-------------------------------------------------


Αύγουστος 2009

Πηγή: www.enet.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Δεν αλλάζω τα μικρά πανηγύρια ούτε για τις μεγάλες σκηνές"
 
Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που σε ένα, «πνιγμένο» στις μπουκαμβίλιες, καφενείο στα Λακώνια της Κρήτης, σε μια παρέα που έπινε ρακές, ο Χρήστος Θηβαίος γνώρισε έναν μικρό που έπαιζε λαούτο και τραγουδούσε στα τοπικά πανηγύρια. Ξεχώρισε τη σπουδαία φωνή του και μας τον έφερε στην Αθήνα. Ετσι σιγά σιγά μάθαμε και οι υπόλοιποι τον Γιάννη Χαρούλη μέσα από τα live κι από τη δισκογραφία του.  Και να που φέτος Θηβαίος και Χαρούλης ξανασυναντιούνται στη σκηνή, με τις μπάντες τους, τα τραγούδια τους και το κέφι να ανταλλάξουν μουσικές και ρεπερτόριο. Στις 31 Αυγούστου, στο Θέατρο Βράχων δίνουν μία συναυλία ενταγμένη στο Φεστιβάλ του Βύρωνα. Μαζί ταξιδεύουν και στη Θεσσαλονίκη για να εμφανιστούν στις 3 Σεπτεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών.  Μέχρι τότε ο Χαρούλης προλαβαίνει να κάνει λίγες διακοπές στο χωριό του, στα Λακώνια. Εκεί τον εντοπίζουμε για να μας μιλήσει, έστω και τηλεφωνικά, για τη δική του Κρήτη και για τις συναυλίες με τον Θηβαίο.
 
Ερ. Καλοκαίρι στην Κρήτη. Τι σημαίνει;    
Γ.Χ.: Καλοκαίρι ή και όποια άλλη εποχή και να 'ρθω, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ξαναμπαίνω την ίδια στιγμή στην καθημερινότητα. Η οικογένειά μου, οι φίλοι μου είναι εδώ. Γιατί για μένα ένα μεγάλο κομμάτι της Κρήτης είναι η καλή παρέα.
   
Ερ. Συνεχίζουν οι νέοι Κρητικοί να ασχολούνται με την παραδοσιακή σας μουσική;
Γ.Χ.: Οχι μόνο δεν έχει μειωθεί ο αριθμός τους, αλλά αυτή η συνήθεια κρατεί γερά στην καθημερινότητα και ανθίζει. Κάθε οικογένεια σίγουρα θα 'χει ένα νέο μουσικό. Κι αν δεν ασχολείται κάποιος με τη μουσική θα ασχολείται με τον χορό.
   
Ερ. Και τα κρητικά πανηγύρια: μπήκαν όλα στην «πρίζα» ή επιβιώνουν και μερικά, όπως παλιά;
Γ.Χ.: Υπάρχουν πανηγύρια για ό,τι ζητά ο καθένας. Υπάρχουν τα μεγάλα, κεντρικά πανηγύρια με χιλιάδες κόσμο. Αλλά εγώ προτιμώ και ψάχνω εκείνα των 200-300 ανθρώπων στα μικρά χωριά, όπου μένει πιο ζωντανό το παλλαϊκό κομμάτι της Κρήτης. Προχθές πήγα σ' ένα τέτοιο πανηγύρι που λέγεται "Χοχλιδοβραδιές". Ημασταν 50-70 άνθρωποι με ένα συγκρότημα παραδοσιακών μουσικών, που δεν ήταν γνωστοί. Αυτό μού 'χε λείψει. Το αυθεντικό, με τους μουσικούς που μπορεί να κάνουν και κανένα λαθάκι, αλλά παίζουν με την καρδιά τους. Δεν το αλλάζω με τις μεγάλες σκηνές. Γιατί εκεί είναι ειλικρινές το πάρε-δώσε των μουσικών με τον κόσμο, που αυθόρμητα σηκώνεται και χορεύει.
   
Ερ. Εσείς κάποτε βόσκοντας τα πρόβατα τραγουδούσατε και παίζατε λύρα ολομόναχος στην ύπαιθρο. Τώρα;
Γ.Χ.: Ακόμα το κάνω. Υπάρχουν τραγούδια, παραδοσιακά και έντεχνα, που δεν τα λέω ποτέ στα live (και ίσως να μην τα πω ποτέ και στο μέλλον), που τα παίζω και τα λέω για μένα.

Ερ. Πάντως στην εποχή των μουσικών σχημάτων εξακολουθείτε να βγαίνετε κυρίως μόνος. Είναι μια τόλμη;
Γ.Χ.: Εγώ το παρατόλμησα. Εκανα πολλά, που δεν μπορώ να τα πω ακριβώς ρίσκο, γιατί ήταν πράγματα που μου αρέσουν. Σίγουρα είναι πιο κουραστικό να πάρεις στην πλάτη σου ένα ολόκληρο βράδυ.
    
Ερ. Ξανασυναντιέστε με τον Χρήστο Θηβαίο...
Γ.Χ.: Πέρα από την αγάπη που του έχω σαν μουσικό και σαν άνθρωπο, δεν ξεχνώ ότι ήταν εκείνος που ήρθε μια μέρα του 2002 και με τράβηξε από την Κρήτη. Τώρα ξανάρχεται και ίσως μου δίνει μια νέα ώθηση.
    
Ερ. Πώς έγινε τότε εκείνη η πρώτη συνάντηση στο «καφενείο με την μπουκαμβίλια»;
Γ.Χ.: Ηταν στα Εξω Λακώνια, στο κλασικό καφενείο του χωριού μου, όπου πάντα μαζεύονται οι παρέες. Εγώ ήμουν το παιδί που έπαιζε το λαούτο στο γλέντια. Ολα έγιναν χωρίς πολλά λόγια, έτσι φυσικά, μέσα από την παρέα. Μετά με πρότεινε ο Χρήστος για να συμμετάσχω σε ένα αφιέρωμα που έκανε το "Δίφωνο" στον Ξυλούρη. Επαιρνε κάθε τόσο τον διοργανωτή και του έλεγε "μην ξεχάσεις τον μικρό".

Ερ. Σ' αυτή τη νέα σας συνάντηση πώς ετοιμάσατε το πρόγραμμα;    
Γ.Χ.: Εχει σημασία ότι με τον Θηβαίο συναντιόμαστε κατ' αρχήν ανθρώπινα. Και στις συναυλίες δεν βγαίνει καθένας να πει τα δικά του. Μοιραζόμαστε τουλάχιστον δέκα τραγούδια και μου δίνει την ευκαιρία να πω αγαπημένα μου τραγούδια από το δικό του ρεπερτόριο, όπως το "Ημερολόγιο" ή τις «Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου". "Ποια τραγούδια σ' αρέσουν;" με ρώτησε. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Χρήστος αποδεικνύει ότι δεν κωλώνει.    

Ερ. Και καινούργιος δίσκος;
Γ.Χ.: Ετοιμάζω κάμποσους καινούργιους δίσκους. Ο ένας είναι με τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Καθυστέρησε λόγω υποχρεώσεων και των δύο. Μάλλον θα μπούμε στο στούντιο τον Οκτώβριο. Κι ο άλλος είναι εξίσου σημαντικός για μένα. Είναι μια δουλειά με τον Νίκο Μαμαγκάκη, με μερικά καινούργια του τραγούδια κι άλλα σε επανεκτελέσεις.

Ερ. Οταν επιστρέφετε στην Κρήτη σκέφτεστε την εποχή που το τραγούδι δεν ήταν επάγγελμα;
Γ.Χ.: Και για να μη γίνει επάγγελμα λέω να κάνω ένα διάλειμμα αυτό τον χειμώνα και να μην εμφανιστώ. Θα 'ναι καλό και για μένα και για τον κόσμο.

Ερ. Κάθε φορά που φεύγετε απ' την Κρήτη τι σκέφτεστε;    
Γ.Χ.: Εχω τη σιγουριά ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα 'ναι εδώ κι όταν γυρίσω. Είναι εκείνοι που με βλέπουν απλά σαν τον Γιάννη. Είναι οι παιδικοί μου φίλοι που με το πού έρχομαι οργανώνουν κάθε βράδυ την παρέα και τα λέμε είτε με λόγια είτε με τραγούδια. Πάντα μαζί, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. 

-------------------------------------------------


Καλοκαίρι 2008

Πηγή: kethea-exodos.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Σαν το καλοκαίρι στην Κρήτη δεν είναι πουθενά"

 
Διαβάστε τη στις σελίδες 20-22: http://www.kethea-exodos.gr/dbData/ExitMag/EXIT_10_LOWRES.pdf
 
-------------------------------------------------
 
 
Μάιος 2007
 
Συντάκτης: Φιλουμένα Ζλατάνου
 
 
Γιάννης Χαρούλης: "Αν τύχει να συμπέσει το συναίσθημά σου με αυτό του κόσμου, να συμπορεύεσαι δηλαδή, είναι μαγικό και μη ανταλλάξιμο"
 
 
Συνέντευξη: Γιάννης ΧαρούληςΜια συνέντευξη περιπέτεια! Από την προετοιμασία πραγματοποίησής της μέχρι και την τελική της αποστολή. Ο Γιάννης Χαρούλης μίλησε για τα μέλη του MusicHeaven με ειλικρίνια, σεμνότητα και αφοπλιστικό χιούμορ...

Ακούω το τραγούδι του ‘Στις χαραυγές ξεχνιέμαι‘ του λαρισαόυ τραγουδοποιού Θανάση Παπακωνσταντίνου και ταξιδεύω. Καπετάνιος του ονείρου μου ο Γιάννης χαρούλης, η εξαιρετική έπανεκτέλεση του οποίου, περιλαμβάνεται στο νέο του cd.

Με το Γιάννη, την παλεύαμε από το καλοκαίρι τη
συνέντευξη και όπως φάνηκε με την πραγματοποίησή της δεν τελείωσε ο δρόμος...

Ο
Γιάννης Χαρούλης, αν και μικρός ηλικιακά έχει στο δισάκι του πολύ εμπειρία, ειδικά από εμφανίσεις στον κόσμο, από πανηγύρια, μέχρι ανοιχτούς συναυλιακούς χώρους χιλιάδων ατόμων! Έχει βαθιά ριζωμένη την παράδοση και την παντρεύει μοναδικά με νέους μοντερνους ροκ,ηλεκτρικούς ήχους. Ξέρει να διαχειρίζεται με σεμνότητα τους διθυράμβους και την παρομοίωση που του κάνουν με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη.

Μειλίχιος και χιουμορίστας μίλησε για το
MusicHeaven, ένα μεσημεράκι σε ένα καφέ των Εξαρχείων όπου και διαμένει!
 
Γιάννη, θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για τις διαφορές στους δύο δίσκους σου. Πως έγινε η επιλογή των τραγουδιών;

Στον πρώτο δίσκο δεν είχα λόγο στην επιλογή, ήταν όλα θέμα του Μιχάλη Νικολούδη και έτσι έπρεπε να είναι. Στο δεύτερο ήταν από κοινού η επιλογή και αν δεν ήθελα να πω ένα τραγούδι δεν το έβαζαν. Δεν υπάρχει φασισμός. Στο καινούριο όμως, δεν υπήρχαν πολλές επιλογές, σχεδόν όσα στείλανε μπήκαν. Υπήρχε πιο φιλικό κλίμα, ήταν όλοι γνωστοί και φίλοι, με αποτέλεσμα να υπήρχε μεγάλος ενδοιασμός στο τι να βάλουμε.

Αυτή τη φορά ακούμε έναν πιο ηλεκτρικό ήχο σε σχέση με τον πρώτο σου δίσκο. Πώς συνέβη αυτό;

Ήταν θέμα ακουσμάτων του τελευταίου καιρού. Πριν, που μόλις είχα έρθει στην Αθήνα και κάναμε εντός των τριών μηνών που ήμουν εδώ, τον δίσκο, άκουγα μόνο παραδοσιακά κρητικά τραγούδια.. Ενώ τώρα έχει ανοίξει το ρεπερτόριό μου σε πολλά είδη. Τώρα τελευταία ακούω πολύ ξένη μουσική.

Ροκ;

Η αρχή του είναι το ροκ, όμως όχι μόνο, ακούω πολλά συγκροτήματα.

Το κρητικό περιβάλλον τι ρόλο έπαιξε στην πορεία σου;

Όπως παίζει ρόλο το βίωμα του καθένα στις αποφάσεις που παίρνει. Η κρητική μουσική διαθέτει τεράστιο πλούτο, μεγάλη γκάμα και πολλούς ρυθμούς. Έχω ποτιστεί με τον ρυθμό της Κρήτης και σε συνδυασμό με τα πανηγύρια όπου έχω παίξει για πολλά χρόνια βγαίνει στις παραστάσεις μου ένα πιο εξωστρεφές, γλεντζέδικο ύφος. Μουσικά έχω πάρει πολλά πράγματα, καταρχήν από το λαούτο που είναι κρητικό όργανο και έτσι αναγκαστικά ό,τι ήχο παίξω με το λαούτο συνδέεται, κολλάει με την Κρήτη.

Πιστεύεις ότι μας καθορίζουν οι συγκυρίες ή οι επιλογές που κάνουμε;

Τα πάντα! Πιστεύω ότι μέσα από τις επιλογές σου έρχονται και οι συγκυρίες. Ήταν επιλογή μου να μείνω Αθήνα. Εάν δεν έμενα μπορεί να μη συνέβαινε τίποτε από όσα συνέβησαν. Είναι σαν το αυγό με την κότα, που δεν ξέρεις ακριβώς ποιος έκανε το άλλο. Πρώτα όμως πάνε οι επιλογές και μετά έρχεται η τύχη…

Από την ηρεμία και την αυθεντικότητα, τη διαφορετικότητα του Άγιου Νικόλαου, πώς αντιμετώπισες την Αθήνα;

Με πολλές δυσκολίες . Όταν όμως έχεις όρεξη να πάρεις πράγματα, από ένα ξένο και διαφορετικό τόπο, όταν έχεις και αντοχές, υπομονή και επιμονή έχει πολλά πράγματα να σου δώσει και να σου δείξει.

Επέδρασε και στο χαρακτήρα σου αυτό;

Σίγουρα αλλά όχι πάρα πολύ, διότι έχω αρχή να μην αλλάζω τις αρχές μου να μην τις καταπατώ. Βέβαια, έχουν αλλάξει πράγματα μέσα μου, αυτά τα χρόνια στην Αθήνα και καλά και κακά. Με απασχολούν διάφορα όχι τόσο καλά και κυρίως όσα γίνονται στο δρόμο, καθώς ζώντας σε μια περιοχή όπως είναι τα Εξάρχεια , δημιουργούνται προβληματισμοί που σε αλλάζουν.

Υπάρχει η κλασσική πια σύγκριση με τον Ξυλούρη. Όλους τους διθύραμβους που σε συνοδεύουν από την πρώτη εμφάνιση σου, πως τους διαχειρίζεσαι; Πώς ελέγχεις την ματαιοδοξία, εαν την ελέγχεις;

Όχι εύκολα πάντως. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να πετάει ένα κλωναράκι προς τα πάνω. Δεν το κόβω αλλά το αφήνω μόνο του να κατέβει. Δεν είμαι από αυτούς που αυτοχαστουκίζονται. Το αντιμετωπίζω λογικό, διότι αυτό που κάνω όπως και άλλοι συνάδελφοι είναι λίγο αεριτζίδικο.
 
Αυτό που κάνω εγώ είναι ίσως βραδύκαυστο. Αισθάνομαι 
καλυμμένος για πιο μπροστά χρόνια από αυτά που έχω δουλέψει...
Αυτό που κάνω εγώ είναι ίσως βραδύκαυστο. Αισθάνομαι καλυμμένος για πιο μπροστά χρόνια από αυτά που έχω δουλέψει...
 
Δηλαδή;

Βλέπουμε στην εποχή μας ότι μια υπάρχεις, μια δεν υπάρχεις. Αν το δεις σαν αρένα, ο δείχτης κατεβαίνει πολύ έυκολα προς τα κάτω, γεγονός που αφορά άλλα είδη μουσικής, τα οποία αν τους βάλουμε ταμπέλα είναι το πιο εμπορικό τραγούδι. Στεναχωριέμαι με ανθρώπους που τους βλέπω να καταξιώνονται σε ένα τρίμηνο και το επόμενο να τους τρώνε τα λιοντάρια. Και στεναχωριέμαι για τους ίδιους τους ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν πηγαίνοντας προς αυτή την κατευθυνση πως μπορεί να παίξει ο άλλος με την ψυχολογία. Αυτό που κάνω εγώ είναι ίσως βραδύκαυστο. Αισθάνομαι καλυμμένος για πιο μπροστά χρόνια από αυτά που έχω δουλέψει. Μέσα σε 4 χρόνια έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα. Είμαι από αυτούς που τρέχουν σε κούρσα. Από τη μία με ευχαριστεί πολύ, από την άλλη αντιμετωπίζω το δίλημμα της ματαιοδοξίας και του τι θα γίνει μετά. Στη συγκεκριμένη δουλειά, όσο πιο πολύ προχωράς ή προοδεύεις μουσικά υπάρχει ένα είδος μοναξιάς ειδικά όσο αφορά το χρόνο. Επιλεγεις προσεκτικά που σπαταλάς το χρόνο σου. Αυτό δεν το έχω σε μεγάλο βαθμό τώρα αλλά το έχω δει σε σχέση με πιο παλιά, να μη μπορείς να βγεις σαν ανθρωπος, να δεις φίλους που είναι βασικό.

Και να πιεις καφέ χωρίς κρούσματα υστερίας (γελώντας)!
 
Σε μας δε θα ισχύσει ποτέ και δε θα το θέλαμε κιόλας!

Θηβαίος, Νικολούδης, Κανά… πάντα αναφέρεσαι σε αυτούς για το πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξαν.
 
Είναι και άλλοι τώρα πια. Ο καθένας είναι ένα σταυροδρόμι για μένα από τον οποίο έχω πάρει πράγματα. Η Μελίνα Κανά ήταν η πρώτη μου συνεργασία εδώ στην Αθήνα και μεγάλη συνεργασία διότι καθίσαμε σεζόν ολόκληρη και είδα πως γίνεται. Δεν το είχα συνηθίσει αυτό στην Κρήτη. Πήρα πολλά και από την ίδια την Μελίνα. Το ευτύχημα ήταν ότι με αγκάλιασαν όλοι σαν νέο και τους ευχαριστώ. Μετά είναι ο Τσιαμούλης, ο Πασχαλίδης, είναι πολλοί…
 
Συνέντευξη: Γιάννης Χαρούλης
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου με τον οποίο θα συνεργαστείς.

Ο Θανάσης μου έχει δώσει ένα σπουδαίο τραγούδι, ο Μάνος Ξυδούς που έχει κάνει την παραγωγή, ο Κώστας Παρίσης που ήταν ηχολήπτης και μετράει πάρα πολύ η δουλειά του διότι σε ελευθερώνει και σε αφήνει να βγάλεις αυτό που θέλεις. Το να δημιουργείται μια πιο φιλική, οικογενειακή διάθεση συνετέλεσε στο να μη μου λείπει η Κρήτη.

Ποια είναι η σχέση ενός «μπροστάρη» με τους μουσικούς του;
 
Δε σκέφτηκα ποτέ ότι εγώ θα είμαι μπροστά και κάποιοι θα είναι πίσω και θα σιγοντάρουν απλά. Ελάχιστοι σκέφτονται, δυστυχώς, να δημιουργούν τον εαυτό τους μέσα σε μια μπάντα. Αυτό προσπαθώ εγώ. Αυτό έχει και την κούρασή του να αλλάζεις μουσικούς. Δεν μπορούν όλοι οι μουσικοί να είναι μπροστά. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχω αλλάξει μουσικούς, φίλους και μη, διότι θέλω να δημιουργώ και να μοιράζομαι εκείνη τη στιγμή πράγματα με τους μουσικούς. Νιώθω τον εαυτό μου πρώτα μουσικό και μετά τραγουδιστή, παρότι δεν έχω μάθει θεωρία μουσικής , οι δάσκαλοι μου είναι οι ίδιοι οι μουσικοί, που έχουν παίξει μαζί μου και δεν το ξέρουν, κι ας μην το ξέρουν…

Υπάρχει το φιλοθεάμον κοινό και το φανατικό κοινό. Ποια η γνώμη σου και τι προτιμάς; Ένα κοινό άνευ όρων ή ένα κριτικό κοινό;

Αν προσπαθήσω να διαχωρίσω το φανατικό από το φιλοθεάμον κοινό, τότε, φανατικό κοινό είναι αυτό που έχει αντοχές και υπομονή να έρχεται πάνω από μία φορά και δεν το πειράζει να ακούσει τα ίδια, αν και ποτέ δεν είναι τα ίδια. Κάθε βραδιά είναι ξεχωριστή και ο κόσμος διαφορετικός εξίσου. Ακόμα και αυτός που έρχεται και άλλες φορές, η ψυχολογία του δεν είναι ίδια. Έχει συμβεί σε κάποιον που έρχεται κάθε βράδυ, να του αρέσει άλλο τραγούδι κάθε φορά. Πέρα από αυτό δε γνωρίζω για το φανατικό κοινό τίποτε άλλο. Απλά είναι ωραίο να κάνεις φίλους και γνωστούς μέσα από τη μουσική.

Γίνεται αυτό που λες; Να αναπτυχθούν σχέσεις μέσα σε τέτοιους χώρους;
 
Στο μαγαζί; Γίνεται. Στο μικρό χρονικό διάστημα που τα λέμε στα καμαρίνια, εάν έρχεται συχνά κάποιος, το μικρό γίνεται μεγάλο και μπορεί να περάσουμε στο επίπεδο της παρέας, που είναι πολύ ωραίο συναίσθημα. Βλέπεις ότι οι περισσότεροι διαχωρίζουν το μουσικό Γιάννη με το Γιάννη άνθρωπο, και αυτούς κρατάω και εγώ.

Στο χώρο της τέχνης δημιουργούνται εύκολα φιλίες αληθινές;
 
Δε θα το έλεγα. Όχι και καθόλου, αλλά όχι πολύ εύκολα.

Αν και μικρός στην ηλικία έχεις πολύ εμπειρία…

Εμπειρία έχω επειδή έπαιζα στα πανηγύρια πολύ καιρό.

Αυτό είναι σημαντικό γιατί «ψήθηκες» εκεί.
 
Ναι ήταν ψήσιμο, γιατί βλέπεις τις αντιδράσεις του άλλου και χορεύοντας ακόμη. Προτιμώ τις μουσικές σκηνές αλλά θέλω ο άλλος να βγάζει ο, τι αισθάνεται. Γίνονται δυστυχώς πολλές φορές πράγματα που δεν τα αισθανόμαστε, όχι σε τέτοιου είδους μουσική, αλλά σε άλλα είδη.
 
Συνέντευξη: Γιάννης Χαρούλης
Δηλαδή;
 
Όπως αυτό με τα μισόρουχα, δεν κρυώνουν;(γέλια) Όχι, πραγματικά είμαι υπέρ του να κάνει ό άλλος ότι αισθάνεται πραγματικά, ακόμη και να χορεύει στα τραπέζια, μπορεί και να τύχει δηλαδή.

Θα ήθελα ένα σχόλιο για την πειρατεία και για τη διακίνηση της μουσικής μέσω ίντερνετ.
 
Είναι η εποχή μας και μ’ αρέσει γιατί μέσω ίντερνετ μπορεί να ψωνίσει ο κόσμος από πολλά και διαφορετικά μέρη και μπορεί ο καθένας να προωθήσει τη μουσική του σε όλο τον κόσμο, να βγάλει εκεί τις ιδέες του και τη μουσική του , χωρίς να περιμένει και να χτυπάει πόρτες παραγωγών και να περιμένει κάποιο αντίκρισμα κάποτε... Προφανώς, μαζί με τα καλά θα υπάρχουν και τα κακά στο ίντερνετ , όπως υπάρχουν παντού δηλαδή. Αυτό ζημιώνει τις εταιρίες και μετά γίνεται φαύλος κύκλος. Οι εταιρίες αρχίζουν να βγάζουν πράγματα, εν συντομία, με ημερομηνία λήξης, φθηνές παραγωγές. Σαν αρνητικό πάει στα αυτιά του κόσμου και γίνεται συνήθεια και άντε να θέλεις τώρα να βγάλεις κάτι καλό. Όσο για την πειρατεία, τι να πω, πριν 3-4 χρόνια είχε νόημα να μιλάς για πειρατεία. Τώρα στο ίντερνετ είναι και τζάμπα και ποιος δεν έχει ίντερνετ; Εγώ βέβαια δεν έχω, δυστυχώς. Πλέον, δε νομίζω… Δυστυχώς δεν έχω ξυπνήσει με την τεχνολογία του σήμερα, ούτε τηλεόραση βλέπω… Αφού όλα τα μαθαίνω εδώ έξω, ανοίγω την πόρτα και τα μαθαίνω.(μένει Εξάρχεια)

Μένεις στην καρδιά των γεγονότων!
 
Πράγματι.
 
...οι περισσότεροι διαχωρίζουν 
το μουσικό Γιάννη με το Γιάννη άνθρωπο, και αυτούς κρατάω και εγώ...
...οι περισσότεροι διαχωρίζουν το μουσικό Γιάννη με το Γιάννη άνθρωπο, και αυτούς κρατάω και εγώ...

Έχεις κάνει ένα σχόλιο σε μια άλλη συνέντευξη σύμφωνα με το οποίο «μέσα από την τέχνη βγαίνει η αλήθεια του καθενός».
 
Τα λέει όλα από μόνο του. Μπορεί να το είπα με αυτές τις λέξεις αλλά είναι αλήθεια. Τι καλύτερο από το να μοιράζεσαι τον εσωτερικό σου κόσμο με αυτούς που θέλεις να δείξεις την τέχνη σου.

Είναι η θέση ενός τραγουδιστή να μιλάει για ό, τι του κατέβει επειδή είναι αναγνωρίσιμος, για ό, τι συμβαίνει στην κοινωνία;
 
Καμιά φορά υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεις γραφικός. Δεν έχουμε το άλλοθι τώρα να λέμε ότι για όλα φταίει ο πόλεμος άρα είμαστε μια γροθιά κόντρα στον πόλεμο. Υπάρχουν τόσα πολλά προβλήματα που κινδυνεύεις να γίνεις γραφικός εάν αρχίσεις να αναλύεις όλα τα ζητήματα της κοινωνίας. Μέσω στάσης και μέσω μουσικής είναι προτιμότερο και πιο αντιληπτό σε αυτούς που ψάχνουν ειδικά. Από το να τα λέει ένας καλλιτέχνης ίσα και σταράτα είναι καλύτερα με τη στάση του να δείχνει τη θέση του. Ούτε να βγάζεις το φίδι από την τρύπα ούτε να κρύβεσαι στο background.

Συνθέτεις;
 
Αυτό τον καιρό ναι.

Είναι το επόμενο βήμα;
 
Δεν ξέρω. Αλλά αν θα είναι, το φαντάζομαι τελείως διαφορετικό από αυτά που έχω ήδη τραγουδήσει, συμμετέχει. Η διαφορετικότητα στην εποχή μας έχει πολλά πρόσωπα. Μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό ή κάτι πολύ περίπλοκο. Είναι μωρά ακόμη για να τα εκθέσω. Όποτε είναι έτοιμα θα τα βγάλω.

Το επόμενο βήμα ενός μουσικού πρέπει να είναι η σύνθεση;
 
Όχι απαραίτητα. Η δημιουργικότητα είναι το μεγάλο ατού του καθένα, όμως μπορεί να είσαι δημιουργικός παίζοντας. Βέβαια, συνθέτοντας αφήνεις κάτι, όμως άλλοι αισθάνονται δημιουργικοί κάνοντας επανεκτελέσεις.
 
Συνέντευξη: Γιάννης ΧαρούληςΈχεις κάνει θυσίες για την προώθηση της εικόνας
σου;

Είναι άδικο να μιλάω για θυσίες όταν μου πάνε τόσο καλά τα πράγματα. Είναι πολύ τυχερός. Οι θυσίες είναι άλλες, όσον αφορά την ηλικία και την ωριμότητα. Στην ηλικία μου αισθάνομαι ότι έχω να κάνω περισσότερα από άλλους συνομίληκους μου. Μπορεί μετά να με πιάσει παλιμπαιδισμός. Έχω χάσει το πολύ ανέμελο, όχι όμως και την παιδικότητά μου που την κρατάω από άποψη. Υπάρχει ήδη πολύ σοβαρότητα σε αυτό που κάνω και στις αποφάσεις που παίρνω οπότε…

Ποια είναι η δύναμη του live;
 
Το μαγικό είναι αυτό που δημιουργείται από τη δράση και την αντίδραση. Και το κακό και το περίεργο συμπεριλαμβάνονται σε αυτό, όλα. Έχεις να κάνεις με συναισθήματα, με συγκυρία δευτερολέπτων, με μια λέξη που θα πεις, με το τραγούδι που θα νιώσεις… είναι τόσα πολλά πράγματα που δε μπορείς να το καθορίσεις. Είναι ένα παιχνίδι ατέλειωτο. Έχει τα σκαμπανεβάσματα του και το ωραίο είναι ότι όλα τα μοιράζεσαι και αν τύχει να συμπέσει το συναίσθημά σου με αυτό του κόσμου, να συμπορεύεσαι δηλαδή, είναι μαγικό και μη ανταλλάξιμο.

Μια ευχή για τα μέλη του MusicHeaven;
 
Τα πράγματα είναι απλά γενικά και η καθημερινότητα είναι που μας καταλύει σαν ανθρώπους. Αν λίγο ξεφεύγαμε και αφήναμε λίγο χρόνο στο εαυτό μας, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Αν αφήναμε τον εαυτό μας να μας έκανε μια ερώτηση κάθε μέρα και το σκεφτόμασταν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος.
 
-------------------------------------------------

Φεβρουάριος 2007

Πηγή: stigmes.gr

Γιάννης Χαρούλης: "Αγαπώ τον Ξυλούρη, αγαπώ και τους Refused!"
 
 
-------------------------------------------------


Σεπτέμβριος 2005

Πηγή: www.pyxida.gr
Συντάκτης: Αντώνης Περιβολάκης
 
Γιάννης Χαρούλης: ερμηνευτής, προς το παρόν, με φωνή μέταλλο, για κάποιους η διάδοχη φωνή του Ξυλούρη. Ένα γνήσιο Κρητικό παλικάρι 23 μόλις χρονών, βρίσκεται στην αρχή της καριέρας του και έχει ήδη από τα 21 του χρόνια στο ενεργητικό ένα δίσκο με το Μιχάλη Νικολούδη της "Αιολίας". Τον ακούσαμε, μείναμε έκπληκτοι από τη φωνή του, τη στάση του, τη συμπεριφορά του, τη σκηνική του παρουσία. Χωρίς υπερβολή, ήταν τιμή και χαρά που κουβεντιάσαμε μαζί του. Η μικρή του ιστορία έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Η δουλειά του και η φωνή του; Πολύ μεγαλύτερο…
 
Ερ. Γιάννη, η κουβέντα μας δεν είναι επαγγελματική συνέντευξη αλλά μια κουβέντα μεταξύ Κρητικών. Εμφανίστηκες στα καλλιτεχνικά πράγματα θα λέγαμε, ξαφνικά, για τον περισσότερο κόσμο. Πώς ξεκίνησες;
Γ.Χ.: Μεγάλωσα στα Έξω Λακόνια, ένα χωριό του Αγίου Νικολάου. Μέχρι 9 – 10 χρονών ήμουνα βοσκός, αφού όλη η οικογένειά μου ήταν κτηνοτρόφοι. Βοσκός ήμουνα λοιπόν, και από κει έμαθα και το μαντολίνο, άρχισα δηλαδή να μαθαίνω μουσική. Ο πατέρας μου παίζει λύρα, αλλά παίζει μόνο για τον εαυτό του, και μόνο όταν έρχεται στην όρεξη μια φορά το χρόνο. Και τώρα παίζει όταν κατεβαίνω στο χωριό. Από κει λοιπόν με έπιασε τρέλα, μεράκι, τρελό μεράκι με τη μουσική. Χωρίς να κάθομαι να  συζητάω για τη μουσική, να μελετάω τη μουσική, τη σκεφτόμουνα μόνος μου συνέχεια. Δηλαδή δεν έκανα ποτέ αυτό που κάνουν τα άλλα παιδιά, και καλά κάνουν, να ασχοληθώ με ένα τραγούδι δυο τρεις ώρες, να το μελετήσω. Σήμερα θα το παίξω δυο τρεις ώρες, θα το αφήσω θα φύγω. Δυστυχώς αυτή τη σχέση την έχω ακόμα και τώρα. Δυστυχώς δεν έμαθα ποτέ θεωρία της μουσικής και αυτό το πράμα με προβληματίζει ακόμα και τώρα.
 
Ερ. Χρειάζεται, λες;
Γ.Χ.: Μέχρις ενός σημείου, αναλόγως τι θες να κάνεις. Χρειάζεται να μπορείς να επικοινωνείς με τους άλλους μουσικούς.
 
Ερ. Να συνεννοείσαι μαζί τους για κάποια πράγματα…
Γ.Χ.: Ε, ναι, κάνει στη μουσική πολύ πιο εύκολα τα πράματα. Δηλαδή αυτή τη στιγμή θέλω εγώ να πω κάτι στους άλλους μουσικούς, και τους το λέω με νοήματα, σαν να είμαι εγώ Νεάντερταλ και αυτοί να ζούνε πολύ πιο μπροστά (γέλια). Γιατί, αυτοί ξέρουνε θεωρία, η μουσική έχει μεγάλη σχέση με τα Μαθηματικά κι εγώ ήμουνα σκράπας στα Μαθηματικά. Εγώ λοιπόν πρέπει να μάθω κάποια βασικά και ίσως λίγο πιο πολλά.
 
Ερ. Ωραία, τα μαθαίνεις, λοιπόν όλα στο χωριό σου, εμπειρικά. Είσαι "έτοιμος", μετά, τι γίνεται;
Γ.Χ.: Όταν ήμουν στα 14 – 15, έρχεται ένας φίλος, πλέον, ο Δημήτρης, με άκουσε εκεί στην αυλή  που έπαιζα μαντολινάκι, και με κάλεσε να παίξω σε μια συναυλία.
 
Ερ. Σε συναυλία, και όχι σε γάμο, πανηγύρι, βάφτιση και τέτοια, ε;
Γ.Χ.: Ναι ο Δημήτρης ο Θραψανιώτης έπαιζε μόνο σε συναυλίες, και ήταν στην περιοχή του Αγίου Νικολάου. Συνεργάστηκα βέβαια έκτοτε και με πολλούς άλλους πούμε βοήθησαν αλλά ο Δημήτρης ήταν ο πρώτος που με έβγαλε μπροστά σε κόσμο. Άρχισα με πανηγύρια τελοσπάντων, οι συναυλίες ήταν ελάχιστες, αλλά εκεί που ξεχώριζα, δεν ήταν στο χορευτικό μέρος του πανηγυριού αλλά στο ακουστικό, δηλαδή στα τραγούδια εκείνα που δεν είναι για να τα χορεύουμε αλλά μόνο για να τα τραγουδάμε και να τα ακούμε. Αυτά ήταν που εμένα μ΄ αρέσανε πάντα. Σε αυτό είδος λοιπόν διακρίθηκα από την αρχή. Εκεί άρχισα λοιπόν να λέω και Ξυλούρη και Λουδοβίκο… Ήταν η εποχή που ψιλοάκουγα μέσω φίλων μου και τα "Αθηναίικα", να τα πούμε έτσι, άλλα από Βόρεια Ελλάδα κ.λ.π.. Τους έλεγα λοιπόν και κανένα από αυτά και στα πανηγύρια και τους άρεσε.
 
Ερ. Και μετά, αργότερα;
Γ.Χ.: Αυτά γινόντουσαν μέχρι να γίνω 21 περίπου χρονών. Τότε ήταν που γνώρισα το Χρήστο  Θηβαίο, καλοκαίρι του 2001, νομίζω.
 
Ερ. Τότε που ο Θηβαίος εμπνεύστηκε το τίτλο "Μόνο νερό στη ρίζα" για τον δίσκο της εποχής εκείνης;
Γ.Χ.: Ίσως και λίγο νωρίτερα. Πάντως την επόμενη χρονιά ο Θηβαίος με καλεί να συμμετάσχω στη συναυλία – αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη που έγινε στο Λυκαβηττό, καλοκαίρι του 2002. Και πηγαίνω όχι ως καλεσμένος της διοργάνωσης, αλλά ως προσωπικός καλεσμένος του Θηβαίου. Αυτός ήταν να πει 3 τραγούδια και τελικά είπε μόνο ένα, ενώ εγώ είπα δύο, το "Κόσμε Χρυσέ" και το "Οι πόνοι της Παναγιάς". Το δεύτερο είναι τρομερό τραγούδι, από τα διαχρονικότερα, και τώρα που το σκέφτομαι, έχω ανατριχιάσει…
 
Ερ. Από κει άνοιξαν οι ορίζοντες;
Γ.Χ.: Βέβαια, αυτό ήταν πολύ μεγάλη τιμή για μένα να τραγουδήσω τόσο νέος για πρώτη φορά μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό και μάλιστα σε τόσες χιλιάδες κόσμο. Αυτό τιμά και τον ίδιο το Θηβαίο για τι δεν το κάνουνε πολλοί.
 
Ερ. Έρχεται λοιπόν το χειροκρότημα του Αθηναϊκού κοινού στη συναυλία αλλά καταλαβαίνεις ότι υπάρχει και μια ευρύτερη αποδοχή, έτσι δεν είναι; Ποιο είναι το επόμενο βήμα;
Γ.Χ.: Το επόμενο βήμα είναι ο δίσκος που έκανα, το "Γύρω μου κι εντός" με συνθέσεις του Μιχάλη Νικολούδη.
 
Ερ. Εννοείς ότι ήρθε αμέσως ο Νικολούδης και σε βρήκε για να κάνετε δίσκο;
Γ.Χ.: Καταρχήν ήρθε ο Κουμπιός ο συνθέτης και εκδότης του περιοδικού "Δίφωνο" μιας που αυτό το περιοδικό διοργάνωσε τη συναυλία για τον Ξυλούρη. Μάλιστα θυμάμαι ότι ο Κουμπιός είχε τόσο άγχος για τη συναυλία που ενώ ο Θηβαίος του έλεγε συνέχεια "πρόσεχε τον μικρό" - εννοούσε εμένα – ο Κουμπιός του απαντούσε "άσε με κι εσύ με το μικρό … μη με πρήζεις" (γέλια). Αυτός τώρα είχε διάφορα προβλήματα με το συντονισμό, με την εξασφάλιση ορισμένων καλλιτεχνών στην ώρα τους, και άλλα τέτοια ενώ ο Θηβαίος του έλεγε συνεχώς για … "τον μικρό". Ε, την επόμενη μέρα ακριβώς ήταν που άρχισα να καταλαβαίνω τι ακριβώς είχε συμβεί. Ήτανε τέτοια η φόρτιση τη μέρα της συναυλίας που είχε κολλήσει το μυαλό μου.
 
Ερ. Δεν κατάλαβα, όμως, ποιος ήταν αυτός που σε έφερε για πρώτη φορά στην Αθήνα από το χωριό σου;
Γ.Χ.: Μα φυσικά ο Χρήστος ο Θηβαίος.
 
Ερ. Δηλαδή, αυτός σε κάλεσε να έρθεις να ζήσεις στην πρωτεύουσα για … να κάνεις "καριέρα";
Γ.Χ.: Όχι ήταν αυτός που με βρήκε στο χωρίο μου και με κάλεσε κατ΄ ευθείαν στη συναυλία, "άμα δεν είσαι εσύ, τότε ποιος θα είναι;" μου είπε. Μάλιστα με φιλοξένησε και στο σπίτι του, εκείνες τις μέρες.
 
Ερ. Ωραία, τι έγινε λοιπόν, την επόμενη μέρα της συναυλίας;
Γ.Χ.: Την επομένη λοιπόν μου ήρθε η διάθεση να πάω να χαιρετήσω την κυρία Ουρανία, τη γυναίκα του συχωρεμένου του Νίκου Ξυλούρη. Πήγα στο δισκοπωλείο που έχει στην Πανεπιστημίου. Δε με θυμότανε στην αρχή η γυναίκα, γιατί με είχε δει μόνο μια φορά. Στην αρχή της είπα "τι κάνετε, με θυμάστε από χθες στη συναυλία;". Αυτή στην αρχή επειδή δεν κατάλαβε ποιος ήμουν και καθώς είναι και πολύ ευγενική γυναίκα, χάρηκε βέβαια και μου είπε ότι ήταν πολύ ωραία συναυλία και ξέρω γω, και μετά της είπα "ξέρετε είμαι το παιδί που τραγούδησε τα δύο τραγούδια….". Αμέσως με αγκάλιασε, με φίλησε … Παρατήρησα, λοιπόν, ότι στο μαγαζί έμπαινε πολύς κόσμος που είχε πάει το προηγούμενο βράδυ στη συναυλία, αλλά και όλη η γειτονιά, οι μαγαζάτορες τη περιοχής. Ρωτούσαν όλοι "ποιος ήταν αυτός ο νεαρός που τραγούδησε και δεν τον ξέρουμε". Εγώ ήμουν εκεί μπροστά τους αλλά δε με αναγνωρίζανε. Ορισμένους τους είχε πάρει τηλέφωνο ή ίδια εκείνη την ώρα και τους έλεγε "έλα εδώ να σου πω κάτι". Όταν ερχόντουσαν τους ρώταγε "ποια ήταν η πιο ωραία στιγμή της συναυλίας, χθες;". Χαρακτηριστικά είχε πει ένας "ε, η πιο ωραία στιγμή ήταν μ΄ εκείνο το κωλόπαιδο, το πιτσιρίκι, που τραγούδησε, ποιος ήταν αυτός;". "Ε, νάτος" του λέει αυτή και με δείχνει (γέλια). Ξέρεις, ήμουνα σαν τη κούκλα τώρα εκεί και ντρεπόμουνα πολύ. Εκείνη τη μέρα έκανα και πολλούς φίλους που τους έχω ακόμα κολλητούς. Τότε λοιπόν κατάλαβα πως κάτι έγινε το προηγούμενο βράδυ, γιατί εγώ μέχρι τότε δεν είχα πάρει χαμπάρι.
 
Ερ. Φαντάζομαι πως ήταν από τα συγκλονιστικότερα πράματα που έχεις ζήσει, έτσι;
Γ.Χ.: Εννοείται, και ξέρεις, το βράδυ της συναυλίας βγήκα στη σκηνή χωρίς ούτε καν να κοιτάξω εκείνες τις χιλιάδες που ήρθανε να ακούσουν. Αν τους είχα κοιτάξει πρώτα, μάλλον θα λιγονώμουνα, θα λιποθυμούσα, ε γίνεται αλλιώς. Οι θεατές της συναυλίας στο Λυκαβηττό ήταν όλος ο Άγιος Νικόλαος, για μένα, ήταν συγκλονιστικό. Τέλος πάντων, επανερχόμαστε: Με πήρε ο Κουμπιός, ψαρωμένος εγώ γιατί ήμουνα μικρός, μου λέει μπες μέσα να κάνουμε φωτογράφηση για το "Δίφωνο" και τα λοιπά. Μου λέει "θα ρθούν εδώ πέρα τα κορίτσια, θα σε ντύσουνε, θα σε βάψουνε, και θα βγάλεις φωτογραφίες", ξέρεις, μού ΄κανε και πλάκα. Ξέρεις, τώρα εγώ κοπέλι βλαχοκρητικός από την Κρήτη, να μου λένε πως θα με βάψουνε και θα με ντύσουνε και τέτοια, δεν τα ξερα τούτα… Μού λεγε και η άλλη η κοπελιά στο ατελιέ "να ξεκουμπώσουμε και το πουκάμισο λιγάκι να φανεί το στήθος σου" και κάτι τέτοια, κοπέλι εγώ 21 χρονών… τους λέω "εγώ θα σηκωθώ να φύγω, δεν κάθομαι άλλο". Τέλος πάντων κατάλαβα ότι μου κάνανε πλάκα, έγινε η φωτογράφηση για το "Δίφωνο". Μετά ο Κουμπιός με πάει στο Νικολούδη, τον οποίο εγώ τον ήξερα σαν συνθέτη, τον θαύμαζα πολύ, κυρίως βέβαια για την "Αιολία" και προπαντός εκείνο το τραγούδι που λέει "Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω…" με το Σκουλά. Ωραία, έτσι άρχισε η φάση, βρήκαμε μια σχέση καλή με το Νικολούδη, είναι από τους ανθρώπους που συμπαθώ πολύ.
 
Ερ. Και τα παιδιά του ασχολούνται με αυτό το αντικείμενο, έτσι;
Γ.Χ.: Ναι, μα ήταν έτσι, παρεϊστικο – οικογενειακό το στυλ, δηλαδή, εγώ, αυτός και τα παιδιά του που είναι ο Θέμης στο βιολί και Τάνια στο πιάνο. Το καλό της υπόθεσης είναι πως ο Νικολούδης είχε τους στίχους και συνέθετε τότε τη μουσική, δηλαδή, έτσι έγινε ο δίσκος. Τα τραγούδια δεν ήταν έτοιμα από πριν…  Και βέβαια ο δίσκος δεν ήταν του Γιάννη Χαρούλη αλλά του Μιχάλη Νικολούδη. Αυτό εμένα μου έκανε πολύ μεγάλο καλό γιατί εμφανίστηκα πίσω από το όνομα ενός σπουδαίου συνθέτη. Το μειονέκτημα είναι πως αν κάποιος σε ένα δισκοπωλείο ζήταγε το δίσκο του Γιάννη Χαρούλη ενδεχομένως ο υπάλληλος να μην ήξερε για τι πράμα πρόκειται αφού υπήρχε το όνομα Νικολούδης στο δίσκο.
 
Ερ. Τώρα εσένα, είναι ο πρώτος σου δίσκος. Προφανώς, έχεις κι εσύ το δικό σου μερίδιο από τις πωλήσεις. Πώς θα σου φαινότανε αν ήξερες ότι αυτό το CD το αντιγράφουν κάποιοι και το διανέμουν μεταξύ τους δωρεάν;
Γ.Χ.: Καλά κάνουνε. Κοίταξε να δεις, η εταιρία βγάζει το CD. Από κει και πέρα, ξέρω ότι πουλιέται στις πιο απίθανες τιμές. Ξέρω ότι κάποια δισκοπωλεία στην Αθήνα το δίνουν 12 ευρώ. Κάποια μεγαλύτερα όπως τα Metropolis θα το ΄χουν 14. Στην επαρχία το βρίσκεις με 20. Και τ΄ ακούς τώρα και λες κοίτα τον Χαρούλη που πουλά 20 ευρώ το CD του, ποιος νομίζει πως είναι; Και βρίσκει το μπελά του πάντα ο καλλιτέχνης, ενώ δεν είναι έτσι. Το ίδιο και με τις τιμές στις συναυλίες. Αυτές κανονίζονται από τους μάνατζερ και όχι από τους καλλιτέχνες.
 
Ερ. Καλά, βγαίνει ο δίσκος, και πρέπει ν΄ αρχίσεις να παρουσιάζεις και κάποιο πρόγραμμα στην Αθήνα, έτσι δεν είναι;
Γ.Χ.: Ακριβώς, πριν ακόμα κυκλοφορήσει ο δίσκος, ο Βαγγέλης ο Περάκης ο παραγωγός του "Μελωδία FM" με παρακίνησε να κάνω ζωντανές παρουσιάσεις. Εγώ μέχρι τότε μόνο το λυράρη στα πανηγύρια έκανα. "Ανέβα", μου λέει, "και παίξε έστω και μπροστά σε 5 άτομα". Αρχές του 2003 λοιπόν κάνουμε τη παρουσίαση του δίσκου σε μαγαζί. Καλώ και καμιά σαρανταριά γνωστούς για να φαίνεται ότι υπάρχει κάμποσος κόσμος στο μαγαζί, τελικά όμως, δεν έπεφτε καρφίτσα. Δεύτερη βραδιά ακόμη πιο πολλοί. Βέβαια, ήταν οι περισσότεροι Κρητικοί. Δόξα το Θεό από τότε όπου έχω παίξει πάντα έχω κόσμο. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι γίνομαι σιγά σιγά γνωστός με το μιλητό και όχι με τη διαφήμιση, Πολύ μ΄ αρέσει αυτή η ιδέα. όχι ότι δεν έχω διαφημιστεί κι αλλιώς. Για παράδειγμα η Μπήλιω Τσουκαλά στην κρατική τηλεόραση μ΄ έχει καλέσει 3 φορές μέχρι τώρα.
 
Ερ. Και μετά από αυτές τις ζωντανές παρουσιάσεις, τι έγινε;
Γ.Χ.: Την επομένη της επίσημης παρουσίασης του δίσκου παρουσιάστηκα φαντάρος στην αεροπορία, το Μάρτη του 2003. Εννοείται ότι ειδικά τους 8 πρώτους μήνες δεν μπόρεσα να κάνω κάτι για την προώθηση του δίσκου γιατί δεν μπορούσα ούτε να βγαίνω. Πήγα 14 μήνες φαντάρος αλλά τα μετά τους πρώτους 8 τα πράματα άλλαξαν. Τρίπολη, Σούδα, Ελευσίνα και τραγούδησα εκείνο το χειμώνα με την Κανά στα "Δεκατρία Φεγγάρια".
 
Ερ. Σε είχα δει το Γενάρη του 2004, ήσασταν όλοι υπέροχοι.
Γ.Χ.: Πάντως αυτή η συνεργασία με την Κανά μου έκανε πάρα πολύ καλό. Αν δεν είχα δουλέψει μαζί της δεν ξέρω τι θα έκανα. Σπίτι δεν είχα, με φιλοξενούσανε κάτι φίλοι, είχα αρχίσει και τους ντρεπόμουνα πια. Πάντως ήταν μοναδικό πράγμα αυτή η συνεργασία για μένα με τη Μελίνα Κανά και με βοήθησε τρομερά.
 
Ερ. Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι το πρόγραμμά σου και το φετινό στο "Συρμό" που σε είδα εδώ στην Αθήνα ήταν μοναδικό, εξαιρετικό, πολύ καλύτερο από ό,τι φανταζόμουν. Παρατήρησα ότι τραγουδάς όλους τους κλασσικούς Έλληνες συνθέτες και λίγα λαϊκά.
Γ.Χ.: Ναι είναι αλήθεια ότι ενώ μου αρέσει το λαϊκό, δεν μου αρέσει να το τραγουδάω γι΄ αυτό προτιμώ πιο κλασσικούς συνθέτες.
 
Ερ. Τραγουδάς και αρκετά τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Γ.Χ.: Όταν ήμουν μαθητής στο χωριό, έρχεται ένας Λαρισαίος καθηγητής μου και μου λέει πάρε αυτή την κασέτα κι άκου έναν Λαρισαίο συνάδελφό σου. Ήταν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. έπαθα πλάκα, ξέρεις. Δεν ήταν μόνο το μέταλλο της φωνής, αλλά έμεινα έκθαμβος και από τις συνθέσεις, λέω είναι δυαντόν το λαούτο να παίζει τέτοια πράγματα; Το λαούτο δεν είναι μόνο γρούτσου - γρούτσου στα Κρητικά, με το λαούτο μπορείς να παίξεις ακόρντα και τέτοια πράματα. Και μετά από χρόνια τον γνώρισα. Για μένα ήταν κατά κάποιο τρόπο ένας "συνάδελφος λαουτιέρης" που μπορεί με το λαούτο του να κάνει απίστευτα πράματα. Θεωρώ πως είναι ο ίσως ο πιο σημαντικός δημιουργός στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή.
 
Ερ. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;
Γ.Χ.: Κατά αρχήν το πρώτο που με ενδιαφέρει είναι να μπορώ εδώ στην Αθήνα να βγάζω τα προς το ζην. Να μη σκέφτομαι πως δεν έχω λεφτά αλλά αν έχω το μυαλό μου στη μουσική. Φυσικά σκέφτομαι να βγάλω δίσκο, αλλά όχι πολύ άμεσα, το επεξεργάζομαι.
 
Ερ. Είναι γνωστό πως ο χώρος είναι πολύ σκληρός, με ανταγωνισμό, με ψέμα και λοιπά. Άρα εσύ έχεις ανάγκη εκτός από κάποιος ανθρώπους που θα είναι συνεπείς στα λεγόμενα τους, χρειάζεσαι και κάποιους φίλους που θα σε στηρίξουν, έτσι;
Γ.Χ.: Σωστά, φίλους που δεν θα είναι μόνο από τον στενά επαγγελματικό χώρο, ανθρώπους με τους οποίους δε θα μιλώ μόνο για την επαγγελματική μουσική, αλλά για τη μουσική γενικότερα, φίλους με τους οποίους θα συζητάμε για την Κρήτη και τέτοια πράματα, όπως καλή ώρα κάνουμε εμείς τώρα. Έχω το δίσκο τώρα που με καίει σαν θέμα, και επειδή οι καλοί τραγουδοποιοί, συνθέτες, στιχουργοί, είναι λίγοι, δε γουστάρω να τους πρήζω κι εγώ με τα δικά μου όπως κάνει όλο το Πανελλήνιο, για παράδειγμα, με Περίδη, Μάλαμα, Πασχαλίδη, Θηβαίο, Παπακωνσταντίνου, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Δεν πρέπει να τους πρήζουμε. Εγώ θέλω να κάνω κάτι δικό μου, και ψάχνω ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες που ασχολούνται με το στίχο ή με τη μουσική.
 
Ερ. Πιστεύω πως με τη μέχρι τώρα δημόσια παρουσία σου, έχεις επιλέξει ήδη σε ποιο χώρο του τραγουδιού θα κινηθείς. Είναι αυτό που λέμε με την ευρύτερη έννοια "έντεχνο τραγούδι" στην Ελλάδα. Βέβαια, κακά τα ψέματα, σε κυνηγάει μια ιδιότητα που είναι ευχή και κατάρα μαζί: η φωνή σου μοιάζει πολύ με του Ξυλούρη. Άρα δημιουργείς ενδεχομένως και αντιφατικές εικόνες στα μυαλά του κόσμου. Έχεις και την Κρητική ατμόσφαιρα που δημιουργείς με την παρουσία σου.
Γ.Χ.: Ναι είναι αυτό το μέταλλο που υπάρχει στη φωνή όπως και στις φωνές των Θανάση Παπακωνσταντίνου ή του Χατζή ή του Σκουλά. Για το Θανάση έλεγα πως είναι ο … Ξυλούρης της Λάρισας. Και ξέρεις, όταν μιλάω η φωνή μου δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ακούς όταν τραγουδάω. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Πάντως το θέμα είναι να βρεις ένα καλό παραγωγό που να τον εμπιστεύεσαι. Είναι εύκολο; Θα δείξει.
 
Σού ευχόμαστε καλή συνέχεια και σε περιμένουμε να σε δούμε στα Χανιά το Σεπτέμβρη.

 -------------------------------------------------
 
 
 

2 σχόλια :

  1. Paidia, se mia synentefksi tou, o Giannis eixe pei oti otan pigainei sto xorio tou kai ton fonazoun "Giannio' oi megalyteroi, sygkineitai!!! Mporeite na mou peite se poio periodiko eixe dosei afti ti synentefksi? Me endiaferei na vro to apospasma kai na to grapso pano se mia fotografia tou. Nomizo oti itan sto Soul!!! Tha xaro poly an mporei kapoios na me voithisei!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον αυτό είναι που ψάχνεις:
      http://issuu.com/athensvoice/docs/soul_67_ebook_web
      ...στη σελίδα 48-49

      Διαγραφή